سایت سرگرمی تفریحی قاطی پاتی
خوش آمدید - امروز : پنج شنبه ۳۱ خرداد ۱۳۹۷
خانه » آرشیو برچسب: گردشگری

بایگانی برچسب ها: گردشگری

شهر زیر زمینی نوش آباد از عجیب ترین جاذبه های کاشان+عکس



اتاق خبر ۲۴

بزرگترین شهر زیرزمینی که در ایران قرار دارد، شهر اویی در نوش‌آباد کاشان است. این شهر معروف، یکی از حیرت‌انگیزترین و زیباترین شهرهای زیرزمینی جهان است که معماری و جذابیت آن چشم‌ها را خیره می‌کند.

جاذبه های گردشگری شهر زیرزمینی نوش آباد

 

اگر دوست دارید در همین ایران خودمان، سفری به اعماق زمین داشته باشید، باید راهتان را به سمت کاشان کج کنید. شاید کاشان با حمام فین و خانه های تاریخی اش شناخته شده باشد، اما می توانید در دل این شهر کویری، به دنیای شگفت انگیز زیر زمین بروید و وارد جهانی تازه شوید، از شهر زیرزمینی نوش آباد حرف می زنیم. جایی که روزگاری در آن زندگی جریان داشته، جایی که نمونه ای منحصر بفرد از معماری دست کن جهان است. شهر زیرزمینی نوش آباد در واقع تونلی در زیر زمین و یکی از عالی ترین نمونه های معماری دست کن در دنیا است که به شهر زیرزمینی اویی هم شهرت دارد. علیرغم اینکه در زمان های بسیار دور ساخته دهش است اما همه ی آنچه که باید در ان تعبیه می شده، مثل راه های رورودی و خروجی و یا سیستم های تهویه و… که همه یاین ها نشان دهنده ی هوشی است که مردم آن زمان بدون داتشن دانش و یا ابزار پیشرفته ی خاصی داته اند.
 
جاذبه های گردشگری شهر زیرزمینی نوش آباد1

 

شهر زیرزمینی نوش آباد یکی از نمونه های ساختار نطامی و دفاعی است که از حفر تونل ها در زیر زمی بوجود آمده است. این شهر در مجموع دارای ۳ طبقه است و عمق آن در زیر زمین تا ۱۸ متر هم می رسد. در بعضی از قسمت ها، ورودی هایی که در این شهر وجود دارد فقط ۱۲۰ سانتیمتر است و این به آن معناست که یم نفر به زحمت می تواند خود را از آن عبور بدهد.
شهر زیرزمینی نوش‌آباد از مناطق باستانی و تاریخی شمال اصفهان است. این شهر که به عنوان یکی از پایتخت‌های ساسانیان در دوره انوشیروان شناخته می‌شود، در پنج کیلومتری کاشان (شهر تپه‌های باستانی سیلک) قرار گرفته است. شهر نوش‌آباد دارای دوازده هزار نفر جمعیت است. دهخدا نام شهر را از ریشه انوشه به معنای جاودانی می‌داند. در این شهر علاوه بر شهر زیرزمینی اویی، مسجد جامع و مسجد امام علی از آثار دوره مغول، قلعه خشتی سی زان، و پل تاریخی اسحاق‌آباد از آثار دوره سلجوقی از جاذبه‌های خاص گردشگری شهر نوش‌آباد هستند.
 
جاذبه های گردشگری شهر زیرزمینی نوش آباد2

 

نوش‌آباد از مناطق باستانی و تاریخی شمال اصفهان است. در برهه ای از زمان، از این شهر به عنوان پناهگاه استفاده می شده است مثلا در زمان حمله ی مغول ها… در جای جای این شهر چاه و چاهک هایی دیده می شود که در واقع راه ارتباطی بین طبقات بوده است، بر سر دهانه ی این چاهک ها درپوش گذاشته می شده است تا در مواقع خطر، مسدود شود. اتاق ها، که محل اسکان خانواده ها در زمان خطر بوده ، به شکل تو در تو و با راه رو های زاویه دار که دید مستقیم را با فضای بعدی از بین می برد ساخته شده است . تمام راه ها طوری ساخته شده اند تا فقط یک نفر از آنها بتواند عبور کند و حتی در بعضی از قسمت ها، باید کاملا سینه خیز حرکت می کرده اند. همانطور که گفته شد، نام دیگر شهر زیرزمینی نوش آباد، شهر زیر زمینی اویی است. اویی در گویش کاشانی به معنای «آهای» است و افرادی که در حال ساخت شهر بوده اند در آن دوران برای صدا کردن یکدیگر که از هم دور بوده اند، از کلمه ی اوی استفاده می کرده اند و به این ترتیب نام دیگر آن شهر اویی شد. چاه‌های عمودی نقش راه‌های ارتباطی طبقات را ایفا می‌کنند و چاه‌های به شکل U برای تهویه هوا بوده است. از خانه‌های مردم و مراکز اجتماعی چون حمام و مسجد و نیز قلعه کنار شهر به اینجا راه داشته است. فضاهای در نظر گرفته شده برای شهر در حد فضاهای ضروری است و سیستم تهویه آن براساس اختلاف فشار هوا با سطح زمین کار می‌کند که گردش و تصفیه هوا برای تنفس در آن را امکان‌پذیر می‌سازد. حجره‌های کوچک به ابعاد دو متر در دو متر، سرویس‌های بهداشتی ابتدایی، فضاهای پناهگاهی، تونل‌های ارتباطی و تهویه هوا و چاه‌های آب از جمله فضاهای این شهر زیرزمینی است. شهر زیرزمینی نوش‌آباد یکی از حیرت انگیزترین شهرهای زیرزمینی جهان است. این شهرزیرزمینی در شهر نوش‌آباد کاشان واقع شده است. سابقه این شهر به حدود هزاروپانصد سال پیش و دوره ساسانی بازمی‌گردد، گفته شده این شهر از پایتخت های حکومت ساسانی در دوره حکومت انوشیروان بوده است. این شهر زیرزمینی در سال ۱۳۸۵، به صورت کاملا اتفاقی توسط فردی که در منزل خود در حال حفر چاه بوده، کشف شد.
 
جاذبه های گردشگری شهر زیرزمینی نوش آباد3

 

علیرغم عمق زیادی که دارد، یکی از جالب ترین بخش های این شهر زیر زمینی، سیستم تهویه ی آن است که به راحتی می توان در آن نفس کشید و اصلا نفس کم نمی آورید. بعد از ورود احساس خنکای خاصی می کنید که علت آن، ساخت این شهر در کنار قنات آب بوده است تا هوای خنک در آن جریان داشته باشد. آنچه به نام شهر زیرزمینی «اویی» معروف شده است، ساختارهای متراکم، پیچیده و گسترده‌ای چون دالانه‌ای باریک تو در تو و اتاق‌هایی با ابعاد کوچک است. مجموعه اویی در زیر بافت شهر شکل گرفته و تا سطح کنونی شهر نیز گسترده شده است. عمق شهر اویی را بین ۴ تا ۱۶متر تخمین زده‌اند و وسعت آن به قول اهالی منطقه، تا بیرون از حصار تاریخی شهر گسترده شده و ۴ کیلومتر تخمین زده شده است. این مجموعه که به‌صورت دست‌کن زیر بافت شهر نوش‌آباد به‌صورت مجموعه‌ای از اتاق‌ها، راهروها، چاه‌ها و کانال‌های متعددی در ۳ طبقه ایجاد شده است بر دیواره‌های آن آثار برخورد لبه شیء تیز دیده می‌شود و با توجه به ‌سختی جنس زمین این منطقه، باستان‌شناسان این فرضیه را مطرح کرده‌اند که وسایلی که برای حفاری استفاده می‌شده، باید از جنسی شبیه الماس برخوردار بوده باشد.

طبقه اول در حقیقت کوره‌راه‌ها و دالان‌هایی بوده است برای گمراه کردن تعقیب‌کنندگان احتمالی. طبقه دوم و سوم محل پناه گرفتن و زندگی در مواقع خطر و ذخیره آذوقه است. ورودی‌‌های متعددی برای شهر زیرین شناسایی ‌شده که بسیاری از آنان توسط سیلاب‌ سال‌های دور مسدود شده است. شهر دارای راه‌روهای پیچ در پیچ، اتاق‌های کوچک و بزرگ، تله‌های پدافندی و دفاعی بوده‌اند که گویا در هنگام هجوم دشمن استفاده می‌شده‌اند. وسعت این شهر به دلیل ارتباط بین محلات آن و حفاظت از جان و مال مردم در مواقع ناامنی زیاد بوده است و در دو سطح افقی و عمودی گسترش یافته است. این معماری دست کم در شهر نوش‌آباد با واژه «اویی» نامیده شده است. بجز ورودی ارتفاع تمام قسمت‌های اویی به قد طبیعی یک انسان بین صدوهفتاد تا صدوهشتاد سانتی‌متر است. بر سطح دیوارها و در فواصل اندک، جای پیه سوز به چشم می‌خورد.
در بعضی قسمت‌ها نیز دیوار سکوهای کوتاهی جهت نشستن ایجاد شده است که در بعضی از اتاق ‌ها تبدیل به طاقچه جهت قرار دادن اشیاء می‌شود. ورودی شهر زیرزمینی نوش‌آباد، راهرویی باریک به اندازه یک نفر است، زمانی که به داخل شهر وارد شوی، بوی خاک مرطوب به مشام می‌رسد. دالان‌های تنگ با ارتفاعی کمتر از یک انسان ایستاده، فرد را به بخش‌های داخلی شهر می‌رساند.

منبع: کجارو

 

 





لینک منبع

مکان های دیدنی سقز + عکس



اتاق خبر ۲۴

سقز، دومین شهر پرجمعیت استان کردستان در شمال غربی ایران است که از قدمتی کهن برخوردار است. مکان های دیدنی سقز ، سقز، یکی از شهرهای زیبا و البته سردسیر در شمال غربی ایران و استان کردستان است که تاریخی کهن را در فصلنامه‌ی خود به ثبت رسانده است. در باب وجه تسمیه این شهر تاریخی، روایات متعددی وجود دارد. برخی معتقدند که نام امروزی این شهر، برگرفته از قومی به نام «سکا» است. گروهی که گفته می‌شود در دوران مادها، بارها مرزهای ایران را مورد حمله و یورش قرار داده‌اند. بنابراین «هووخشتره» یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان ماد، در دهه‌ی نخست فرمانروایی خود با امپراطور سکاها متحد شد و از این رو گروهی از این قوم به غرب ماد مهاجرت کرده و از آن پس این سرزمین به نام سکزی یاساکز، که امروزه به سقز معروف است، شهرت یافت.

مکان های دیدنی سقز
منطقه‌ای که با توجه به گفته‌های «رومن گیرشمن» در زمان اشغال ایران، آن را پایتخت خود انتخاب کرده و امروزه با قدمتی بالغ بر ۳ هزار سال، یکی از کهن‌ترین شهرهای جهان، محسوب می‌شود.
برخی دیگر نیز براین باورند که سقز از نام «سیاکسار»، پادشاه مادی و فردی که در بین یونانیان به «سیاکس»، شهرت داشته است، الگوبرداری شده است.
 
۱. تپه قلعه باستانی زیویه (کاخ دژ)
یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های گردشگری که در فاصله‌ی ۵۵ کیلومتری از سقز و در روستای زیویه قرار دارد، اثری است متعلق به قرن سوم و چهارم هجری قمری که به «تپه قلعه‌ی زیویه» شهرت یافته است. این اثر ملی روی تپه‌ای طبیعی که بخشی از آن را سنگ تشکیل داده است احداث شده و دارای ۴۰ هکتار وسعت و بلندایی بین ۹۰ تا ۱۱۰ متر از سطح زمین‌های پیرامونش است. کاوش‌های بسیاری در این منطقه‌ی تاریخی صورت گرفته است و طی آن‌ها آثار بسیاری کشف شد که از قدمت آن در نیمه‌ی دوم قرن هفتم پیش از میلاد حکایت دارد و حکومتی بودن این قلعه را مسجل ‌ساخته است. بخش شمالی تپه دارای شیبی تند، بخش جنوبی و بسیاری دیگر از بخش‌ها صخره‌ای و صاف و بخش غربی و شرقی نیز دارای شیبی ملایم است.
 
مکان های دیدنی سقز 1

 

۲. مسجد دو مناره
در بافت قدیمی شهرستان سقز، یکی دیگر از آثار تاریخی ایران قرار دارد که در مورد تاریخ ساخت آن، اختلافاتی وجود دارد. این میراث ایران کهن که در محله‌ی میان‌قلعه و در دامنه‌ی تپه‌ی تاریخی نارین‌ قلعه قرار گرفته است، مسجدی است قدیمی که به دلیل برخورداری از دو مناره‌ی بلند، به «مسجد دو مناره» شهرت یا فته است. برخی از کارشناسان قدمت آن را متعلق به دوران شیخ حسن مولانا آباد از بزرگان و عارفان دوران حکومت افشاریه می‌دانند که با توجه به معماری و کاشی‌کاری‌های انجام شده در مسجد، احتمال احداث آن در اواخر دوران افشاریه و اوایل دوران زندیه، دور از ذهن نیست. این مسجد دارای حوض‌خانه‌ای با یک گنبد بر فراز آن است که نمازگزاران در آن وضو می‌گیرند و به نظر می‌رسد که قدمت آن از عمر مسجد بیشتر و متعلق به دوران صفویه است.
 
۳. منطقه‌ حفاظت شده عبدالرزاق
منطقه‌ی حفاظت شده‌ی عبدالرزاق، یکی از جاذبه‌های گردشگری طبیعی در شهرستان سقز است که با وسعتی بالغ بر ۴۳ هزار و ۹۵۰ هکتار، عنوان سومین منطقه‌ی حفاظت شده در استان کردستان را به خود اختصاص داده است. منطقه‌ای که زیستگاه ۸۰ گونه از پرندگان، ۱۷ گونه از پستانداران و بیش از ۳۵۰ گونه از گیاهان مختلف مخصوصا گیاهان نادر و کمیاب است. در کنار زیبایی‌های طبیعی این ناحیه از سقز همچون جنگل‌ها و مراتع سرسبز، وجود آثار تاریخی همچون غار باستانی کرفتو و قلعه‌ی زیویه، اهمیت و محبوبیت این منطقه را افزون‌تر کرده است. کبک، قوچ، لک‌لک، عقاب طلایی، هما، قرقی، مرغ حق، شغال، میش و میش مرغ، از جمله حیوانات و کما، گون، مرزه، بادام وحشی، زنبق، میخک و زول، شماری از گیاهان یافت شده در این منطقه‌ی ارزشمند است.
 
مکان های دیدنی سقز 2

 

۴. حمام حاج صالح
«حمام حاج صالح» از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری و توریستی در سقز است که در بافت قدیمی این شهرستان قرار دارد. قدمت ساخت این اثر تاریخی متعلق به دوران حکومت صفویان بوده و از بخش‌هایی همچون گرمخانه، خلوتی‌ها، مخزن سوخت، سیستم فاضلاب، خزینه، سربینه و بینه تشکیل شده است. معماری این بنای کهن به سبک معماری اصفهان است که در دوران فرمانروایی صفویان استفاده از آن در ساخت بناها مرسوم بوده است. تزئینات صورت گرفته در حمام بسیار زیبا و تحسین‌برانگیز است، که می‌توان به کادربندی و آهک‌بری‌های سقف، دیوارها و حجاری‌های روی ستون‌ها اشاره کرد. مکان های دیدنی سقزاما آنچه که در نگاه نخست توجه هر بازدیدکننده‌ای را به خود جلب می‌سازد، ستون‌های سنگی و حجاری‌ شده‌ی حمام است که متشکل از سه قسمت با مقطعی هشت‌ضلعی است. جالب است بدانید که مردم هنگام استفاده از حمام ، از دمپایی‌های چوبی استفاده می‌کردند که در نوع خود جالب و احتمالا نشان دهنده‌ی امکانات و خدمات بالای ارائه شده به مشتریان در آن زمان بوده است. این اثر تاریخی در دوران پهلوی، به زورخانه تغییر کاربری داد. سپس در دوران انقلاب بعد از مدتی متروکه بودن، به ثبت ملی رسید و پس از مرمت و بازسازی به موزه‌ حمام حاج صالح تغییر یافت.
 
مکان های دیدنی سقز 3

 

۵. بازار سقزمکان های دیدنی سقز
در مرکز شهر سقز، مجموعه‌ی بازار قدیمی این شهرستان مشاهده می‌شود که علیرغم قدمت زیاد آن، هنوز نیز به عنوان یکی از مراکز اصلی تجاری در این شهر درنظر گرفته می‌شود. متاسفانه امروزه نمی‌توان اثری از بازار اصلی و کهن سقز یافت ولی با توجه به آثار باقیمانده از کاروانسرای تاجوانشیر، می‌توان به ارزش و اهمیت این بازار در دوران پیشین، پی برد. راسته‌های بازار، تنها میراث برجای‌مانده از این مجموعه‌ی تجاری است که در ده سال اخیر، از لحاظ معماری تغییرات کلی را در خود دیده است.
 
۶. روستای تاریخی ترجان
در فاصله‌ی ۶۰ کیلومتری از سقز، روستایی تاریخی، کوهستانی و تپه‌ای، دارای آب و هوایی معتدل و سرد و با چشم‌اندازهایی بسیار زیبا قرار دارد که به «روستای ترجان» شهرت یافته است. گفته می‌شود که نامگذاری این روستا به ترجان، به دوران حملات مغول‌ها به ایران بازمی‌گردد. به نظر می‌رسد که در آن زمان، «تیرجان» نام فرمانده‌ی سپاه مغول‌ها بوده که به این روستا حمله کرده است. آب و هوا و اقلیم ویژه و منحصر‌به‌فرد روستای ترجان، به دلیل قرارگیری آن در دامنه‌ی کوه، مناظر و دیدنی‌های شگفت‌انگیز طبیعی خارق‌العاده‌ای را ایجاد کرده است که برای طبیعت‌گردی مکانی مناسب خواهد بود. در کنار زیبایی‌های طبیعی روستا، اثر تاریخی به نام «قلعه‌ی تورجان» نیز که به «قلعه کهن» و «قلاکون» نیز شهرت دارد، وجود دارد که احتمالا به همت اهالی روستا آن هم در سال‌هایی بسیار قبل ساخته شده است.
 
مکان های دیدنی سقز 4

 

۷. کاروانسرای تاجوانچی (سرای اتحاد)
«کاروانسرای تاجوانچی» یا «سرای اتحاد» یکی دیگر از آثار تاریخی ایران است که در بخش غربی حمام حاج صالح قرار گرفته است. هرچند تنها بخشی از ضلع شمالی این اثر تاریخی باقی‌مانده است اما باز هم به خوبی می‌توان طرح آن را که در دو طبقه، متشکل از یک حیاط مستطیل شکل، ستون‌های استوانه‌ای ساخته شده از آجر، پایه‌ستون‌های مربعی آجری، آب‌نمایی در مرکز حیاط، حجره‌ها و اتاقک‌هایی را که در پیرامون آن بوده و هم اکنون نیز تعدادی از آن‌ها برجای مانده است، مشاهده کرد. احتمال می‌رود که این بنا در دوران حکومت زندیه و در زمان فرمانروایی خسرو خان اول ساخته شده است.
 
۸. پیست اسکی سقز
یکی از تفرجگاه‌ها و مکان‌های محبوب در بین مردم سقز، «پیست اسکی» این شهرستان است که در گردنه خان، در محور سقز به سمت بانه و در بخش شمالی کوه وزنه قرار دارد. این پیست که بیش از ۶ ماه از سال مملو از برف است، دارای طولی برابر با ۱۲۰۰ متر دارای و قله‌ ای با ارتفاعی بالغ بر ۲۷۰۰ متر از سطح دریا است که مکان مناسبی برای تفریح جوانان و علاقه‌مندان به ورزش‌های زمستانی است.
 
۹. غار کرفتو
غار کرفتو بی شک یکی از جذاب‌ترین نقاط دیدنی غرب کشور محسوب می‌شود. این غار مجموعه‌ای از زیبایی‌های طبیعی و تلاش انسان‌ها برای غلبه بر طبیعت و زنـدگی بهتـر و ایمن‌تر است. سابقه سکونت یا مورد استفاده قرار گرفتن آن را از دوره سلوکی به بعد یعنی اشکانی، ساسانی و اسلامی می‌دانند. پس از کاوش‌هایی که در دو فصل انجام گرفت و با نتیجه‌ای حاصل از مطالعات محوطه‌های اطراف غار مشخص شد پیش از تاریخ، احتمالا از اواخر هزاره پنجم و هزاره چهارم پیش از میلاد مسیح (ع)، این غار همزمان با پناگاه‌های و غارهای دیگر از جمله غار کانی میکائیل مورد استفاده قرار می‌گرفته است. طبق کاوش باستان‌شناسان، قسمت‌هایی از غار کرفتو توسط دست‌های هنرمندان ایرانی‌ و بدون در اختیار داشتن وسایل کنده‌کاری شکل گرفته است. این غار از جنس آهک بوده و مربوط به زمان سوم زمین‌شناسی است، و در تاریخ ۲۰ بهمن ماه سال ۱۳۱۸ هجری قمری با شماره‌ی ۳۳۰ به ثبت ملی رسید. شهر بازی پاپتوس، دریاچه‌ی لگزی، مسجد شیخ مظهر، تکیه‌ی بابا شیخ، آرامگاه حاج حکیم نیلوفری، قرآن تاریخی شیخ حسن مولانا، مسجد شیخ حسن مولانا، روستای وزملا، معماری شگفت‌انگیز در دل صخره‌ها، دریاچه‌ی سد شهید کاظمی و رودخانه‌ی سقز، تعداد دیگری از جاذبه‌های گردشگری در شهرستان سقز است.

منبع: ایرانگردی





لینک منبع

مکان های دیدنی جزیره کوشک+ عکس



مکان های دیدنی جزیره کوشک+ عکس اتاق خبر ۲۴

جزیره کوشک پشت سد شهید عباس پور (یکی از بزرگترین سدهای استان خوزستان بر روی رود کارون) واقع شده است. برای رسیدن به این جزیره باید ابتدا از جاده مسجد سلیمان به سمت سد شهید عباس پور رفت. در این جزیره ۱۲ ویلای یک،دو، سه و چهار خوابه در یک فضای بسیار زیبا ساخته شده است. مناظر زیبا و ویلاهای مجهز و امکانات تفریحی این جزیره باعث شده است که در طول سال به یک منطقه تفریحی تبدیل شود.

جزیره کوشک

منطقه گردشگری کوشک از توابع شهرستان اندیکا در استان سرسبز و پهناور خوزستان واقع شده است. این منطقه دیدنی جزیره ای است واقع در دریاچه سد شهید عباس پور. طبیعت بکر و زیبا همراه با درختان و چمن زارهای پر از گل و گیاه و چشم اندازی از دریاچه اطراف سد همه و همه باعث جذب گردشگران زیاد به این مکان دل انگیز شده است . برای استراحت و تفریح گردشگران ویلاهای زیبا و اماکن اقامتی خاصی در این منطقه ایجاد شده است. هر ویلا دارای یک محوطه فضای سبز اختصاصی به نسبت بزرگ با درختکاری و گل کاری بسیار زیبا است که در این محوطه باربیکیو و تاب و آلاچیق هم برای راحتی بیشتر مهمانان تعبیه شده است. همچنین زمین فوتبال و سالن غذاخوری و سالن ورزشی هم در این جزیره ساخته شده است.

جزیره کوشک1

این مجموعه دارای فضای سبز زیبا با گونه های گیاهی متنوع می باشد که چشم اندازی زیبا را بوجود اورده است. مجموعه تفریحی- ورزشی ساختمانهای جنبی سد مارون (پلاژ) با وسعت حدود ١٣ هکتار در ٢۴ کیلومتری شهرستان بهبهان جنب دریاچه سد مارون واقع شده است. تعداد ویلاهای این مجموعه ١٨ دستگاه و شامل ٩ دستگاه سه خوابه و ٩ دستگاه تک خوابه می باشد.

جزیره کوشک2

جموعه تفریحی- ورزشی سد مارون با وسعت حدود ١٣ هکتار در ٢۴ کیلومتری شهرستان بهبهان جنب دریاچه سد مارون واقع شده است. این مجموعه دارای فضای سبز زیبا با گونه های گیاهی متنوع می باشد که چشم اندازی زیبا را بوجود اورده است. مجموعه مذکور تجهیزاتی کامل از قبیل سرویس خواب، مبلمان، میز ناهار خوری، سیستم خنک کننده و تهویه هوا، شبکه های استانی، آشپزخانه و امکان استفاده از پیست دوچرخه سواری و قایق سواری و اتوبوس دریایی و سایر ورزشهای آبی را دارد.

منبع: سیری در ایران





لینک منبع

مکان های دیدنی شهر فردوس + عکس



اتاق خبر ۲۴

شهر فردوس مرکز شهرستان فردوس، در استان خراسان جنوبي، در فاصله ۳۴۵ کيلومتري جنوب مشهد و ۱۹۵ کيلومتري شمال غربي بيرجند و در مسير محور اصلي ارتباطي استان‌هاي يزد، کرمان، اصفهان، بوشهر، هرمزگان و فارس به مشهد واقع است. شهر فردوس، از سطح دريا ۱۲۹۳ متر ارتفاع داشته‎ و بر طبق سرشماري سال ۱۳۸۵، ۲۳,۴۰۵ نفر جمعيت دارد. فردوس که تا ۱۳۰۸، تون ناميده مي‌شده، امروزه به خاطر انار و زعفران مرغوبش شناخته شده‌است.

مکان های دیدنی شهر فردوس

پيشينه
حسن پيرنيا، در کتاب خود به اولين اشاره‌هاي تاريخي به منطقه‌اي که تون (فردوس) در آن واقع است مي‌پردازد و مي‌گويد: «از منطقه‌اي که تون در آن واقع شده‌است، در کتيبه داريوش با عنوان استاگارتيه ياد شده که نويسندگان قديم ساکارتيا ضبط کرده‌اند.» اين منطقه ابتدا زير نفوذ مادها بوده و پس از عصر سلوکيان هم از طرف جنوب سرزمين پارت را محدود مي‌کرده و جز قسمت تون و طبس، بقيه نواحي آن کوير خشک و بي‌آب و علف بوده‌است. هردوت، مردمان اين ناحيه را طايفه‌اي از پارسي‌ها مي‌داند و مي‌گويد که به زبان پارسي سخن مي‌گفتند و از راه شکار گورخر و غزال روزگار مي‌گذراندند.

بررسي‌هاي باستان‌شناسي و وجود محوطه‌ها و تپه‌هاي باستاني، رونق اين ناحيه را تا پيش از اسلام به‌خصوص در عصر تاريخي به اثبات رسانده‌است. قديمي ترين آثار يافت‌شده در شهرستان فردوس توسط باستان‌شناسان ميراث فرهنگي خراسان، مربوط به هزاره دوم پيش از ميلاد است و از آن پس آثاري از هزاره اول، دوران ساسانيان و دوره‌هاي مختلف اسلامي يافت شده‌اند که تداوم حيات طولاني در اين شهر را نشان مي‌دهد.

اين شهر تا سال ۱۳۰۸ خورشيدي، تون نام داشته‎ و در متون قديمي اغلب به نام بلده طيبه تون و در مکاتبات دوره صفويه، به نام دارالمؤمنين تون ناميده شده‌است.نخستين کتاب موجود که از تون نام برده، اشکال‌العالم جيهاني متعلق به قرن چهارم هجري است که از تون به عنوان شهري آباد و بزرگ ياد کرده‌است.از آن به بعد نام تون به مناسبت‌هاي مختلف در متون و سفرنامه‌ها ديده شده و اغلب از آن به عنوان شهري بزرگ و آباد نام برده شده‌است.دلايل و شواهد تاريخي نشان مي‌دهد که در گذشته‌هاي دور که تون اهميت و اعتباري تاريخي و جمعيتي داشته، به ويژه تا دوران اقتدار اسماعيليه و حتي سده‌هاي پس از آن، به ولايت قهستان تعلق داشته‌است. ايالت تون يکي از مناطق قهستان بوده که بعد از الموت، دومين مرکز مهم فرقه اسماعيليه بوده و تا حمله مغول دوام داشته‌است. آثار به جا مانده از دژهاي آن دوران، مانند کوه قلعه فردوس، قلعه دختر بشرويه و قلعه حسن‌آباد هم اکنون نيز قابل مشاهده‌اند.

ناصرخسرو قبادياني، در سده پنجم هجري، خبر از وجود چهارصد کارگاه زيلوبافي در شهر تون داده‌است:

«شهر تون شهر بزرگ بوده‌است اما در آن وقت که من ديدم اغلب خراب بود و بر صحرايي نهاده‌است و آب روان و کاريز دارد و بر جانب شرقي باغ‌هاي بسيار بود و حصاري محکم داشت. گفتند در اين شهر چهارصد کارگاه بوده‌است که زيلو بافتندي و در شهر درخت پسته بسيار بود در سراي‌ها و مردم بلخ و تخارستان پندارند که پسته جز بر کوه نرويد و نباشد.»
در بسياري از دوره‌هاي زماني، تون در کنار قائن، يکي از دو شهر مهم و بزرگ ولايت قهستان بوده و نامش را همراه قائن و گاه در ترکيب با آن، به صورت «تونوکين» (‌تون و قاين) به جاي قهستان به کار مي‌برده‌اند.مارکوپولو نيز در سفرنامه خود، از منطقه قهستان با نام تونوکين ياد کرده که اشاره به تون و قاين دو شهر بزرگ اين بلاد داشته‌است.در دوره‌هاي اخير که قائن اهميت پيشين خود را از دست داده بود، تون به همراه طبس منطقه واحدي را تشکيل داده و عبارت تون و طبس جاي تون و قائن را گرفت.

مردم شهر تون در حمله مغول قتل عام شدند و چهل هزار نفر از اسماعيليه در تون کشته شدند به طوري که از کشته‌ها پشته و تپه ساخته شده و روي آن تپه، تخت هلاکوخان قرار داده شده‌است. اين تپه که به «تخت هلاکو» معروف شده بود.
حمدالله مستوفي در نزهة‌القلوب در مورد فردوس گفته‌است: «در اول شهر بزرگ بوده و اين زمان شهري وسط است و وضع آن شهر چنين نهاده‌اند که اول حصاري به غايت بزرگ نهاده و خندق عميق بي‌آب دارد و بازار درگرد حصار درآورده و شهر و خانه‌ها در گرد بازار و باغات و توتستان‌ها در گرد خانه‌ها و غله‌زار در گرد باغات و در گرد غله‌زارها بندها بسته که آب باران مي‌گيرند و آب بِدان غله مي‌برند و در آن بندها خربزه بي‌آب زراعت مي‌کنند که به غايت شيرين مي‌باشد و آبش از کاريزها است و هواي معتدل و حاصلش غله و ميوه و ابريشم باشد.» اين شهر داراي ارگي بزرگ بود که ساخت آن را به عمرو ليث صفاري نسبت مي‌دهند. در دوره صفويه و در زمان پادشاهي شاه تهماسب اول اين ارگ مرمت گرديد.

تون که در دوره صفويه به خوبي رشد کرده بود، در قحطي قرن يازده بيشتر جمعيت خود را از دست داد.

در آغاز سده اخير، هنوز فردوس از شهرهاي مهم استان خراسان بود، به گونه‌اي که شهرداري فردوس که در سال ۱۳۰۴ تأسيس شد، از نخستين شهرداري‌هاي استان خراسان بزرگ بوده‌است.

وجه تسميه تون
تون، در «معجم‌البلدان»، سفيدي روي ناخن، در «برهان قاطع»، گلخن حمام، در «مؤيدالفضلا»، جامه شبروي، در «مجمع‌اللغات»، حمام و در «فرهنگ نظام»، خزانه و گنجينه معني شده‌است. اما به دليل مجاورت با طبس که به معني چشمه آبگرم است، بايد مفهوم سرزمين گرم را داشته باشد.

بنابر يک قول ديگر، نام فردوس در زمان ايران باستان، «تابان» بوده‌است که پس از حمله اعراب در زبان عربي تغيير شکل يافته و به صورت تون درآمده‌است. بر طبق اين قول، تابان و تابش که امروزه به نام فردوس و طبس شناخته مي‌شوند، هر دو از شهرهاي کهن ايران به شمار مي‌روند.

گويش فردوسي
مردم فردوس به گويش فردوسي سخن مي‌گويند. اين گويش در ميان گويش‌هاي فارسي در خراسان، يکي از قديمي‌ترين گويش‌ها به شمار مي‌رود که تا حد بسيار زيادي ويژگي زبان فارسي را حفظ کرده و آهنگ زبان پارسي باستان را همچنان به همراه دارد.با اين که اين گويش از نظر واژگان موجود در آن زيرمجموعه‌اي از زبان پارسي است، به دليل تفاوت ساختاري که در صرف افعال و جمله‌بندي با زبان رسمي کشور داشته، نسبت به ساير گويش‌هاي خراسان تا حدود زيادي از آلوده‌شدن به واژگان بيگانه مصون مانده‌است. آهنگ و وزن اداي کلمات در اين گويش، به گونه‌ايست که درک آن براي شنونده ناآشنا بسيار دشوار مي‌نمايد به طوري که اغلب آن را يک زبان و نه گويش مي‌پندارند.

مردم پنج محله فردوس، اگر چه همه از گويش فردوسي استفاده مي‌کرده‌اند، ولي باز هم تفاوت‌هايي در گويش محله‌هاي مختلف وجود داشته، ولي اين جدايي و اختلاف پس از زلزله سال ۱۳۴۷ يکي شده و به تدريج گويش‌هاي محله‌ها در هم آميخت.
اين گويش در تمامي سطح شهرستان و بخش‌هايي از شهرستان‌هاي مجاور از جمله قائن و گناباد رواج دارد. با اين وجود، اين گويش در روستاهاي مختلف شهرستان فردوس به صورت‌هاي متفاوت بيان مي‌شود. نکته جالب آنکه گويش برخي از روستاها که فاصله زيادي تا شهر فردوس دارند، کاملاً شبيه مردم فردوس بوده در حالي که گويش برخي روستاها که تنها چند کيلومتر با فردوس فاصله دارند، تفاوت زيادي با فردوس دارد.

منبع: سیری درایران

 





لینک منبع

جاذبه های گردشگری غار درفک+ عکس



اتاق خبر ۲۴

غار درفک در منطقه شکار ممنوع درفک، در شهرستان رودبار استان گیلان قرار گرفته است. فاصله این غار که در بخش خورگام رودبار و رو به روی رستم آباد قرار گرفته است، از شهر رشت حدود ۵۰ کیلومتر است. درفک در حقیقت نام قله ای بسیار معروف در ۲۷ کیلومتری شمال شرقی شهرستان رودبار گیلان است که هر ساله تعدا زیادی از کوهنوردان حرفه ای برای فتح آن به این استان سفر می کنند. در دامنه های این کوه بلند، غاری یخی قرار دارد که دامداران این ناحیه از آن برای تامین یخ و آب مورد نیازشان استفاده می کنند.
 
جاذبه های گردشگری غار درفک

 

زیبایی های استان گیلان بر کسی پوشیده نیست. تعداد زیادی از مردم ایران، وقتی اسم تعطیلات به گوششان می خورد، به یکباره حال و هوای سفر به گیلان به سرشان می زند و برای نیل به این مقصود دل به جاده می سپارند. طبیعت این استان بکر و بسیار متنوع است. در گیلان سواحل زیبایی وجود دارد که می توانید در آن ها استراحت کنید و آفتاب بگیرید. جنگل های انبوهی وجود دارد که می توانید در آن ها بساط کنید و خاطراتی خوش برای خود رقم بزنید. در اینجا کوهستان های مرتفع، دشت های خرم، رودخانه های خروشان، آبشارهای بلند و غارهای عجیب و غریب هم جای خوش کرده اند. امروز قصد داریم با یکی از این غارهای شگفت انگیز و عجیب و غریب آشنا شویم. غار درفک از سمت جنوب به ارتفاعات شهرستان رودبار و از سمت شمال به جنگل های رودخانه سفید رود و رودخانه فیرارود محدود می شود. ارتفاع این غار از سطح دریا بیش از ۲۴۰۰ متر است که این منطقه را به ناحیه ای سرد و برف گیر در فصول سرد سال تبدیل کرده است. منطقه درفک از سال ۱۳۷۴ از طرف سازمان حفاظت محیط زیست کشور به منطقه شکار ممنوع درفک تبدیل شد. این منطقه وسعتی حدود ۹۹ هکتار دارد و از مناطقی با پوشش جنگلی، کوهستانی و مرتعی تشکیل شده است. تنوع زیستی این منطقه، آن را به یکی از مناطق مهم استان گیلان از منظر محیط زیستی تبدیل کرده است. حیوانات و گیاهان زیادی در این منطقه زندگی می کنند. از جمله مهم ترین گونه های حیوانی منطقه شکار ممنوع درفک می توان به سمور، گربه جنگلی، گراز، شغال، خرس قهوه ای، پلنگ، مارال، شوکا و رودک اشاره کرد. درختان افرا، صنوبر، تمشک، بلوط، شمشاد، گردو، شیردار، پلت، لرگ و ممرز هم از جمله گونه های مهم گیاهی این منطقه هستند.

جاذبه های گردشگری غار درفک1

 

مشخصات غار درفک
از غار درفک به عنوان یخچال طبیعی استفاده می شود، چرا که در تمام ایام سال، حتی در گرم ترین روزهای فصل تابستان برف و یخ را درون خود نگه می دارد. به همین دلیل است که چوپانان این منطقه از این غار برای تامین آب مورد نیازشان استفاده می کنند. غار درفک دهانه نسبتا پهناوری دارد، اما ارتفاع این دهانه بسیار کم است و برای ورود به آن نیاز به تجهیزات غار نوردی و یخ نوردی خواهید داشت. این غار شگفت انگیز طولی حدود ۱۰۰ متر و عرضی حدود ۴۰ دارد. این غار در فهرست آثار طبیعی ملی ایران به ثبت رسیده است. در بلندای این منطقه، قله آتشفشانی درفک قرار دارد. این قله ۲۷۰۵ متر ارتفاع دارد و یکی از قلل پر تردد سلسله جبال البرز محسوب می شود. دهانه آتشفشانی این قله به عنوان بزرگترین دهانه آتشفشانی کشور شناخته می شود. تماشای طلوع خورشید از بلندای این قله به حدی زیباست که بسیاری از کوهنوردان برای تماشای آن یک شب را بر فراز قله کمپ می کنند. آورده اند که نام این قله در حقیقت دال فک است که به زبان تاتی معنی آن آشیانه نوعی پرنده مانند عقاب می شود. در نزدیکی غار درفک، یک غار آهکی زیبا به نام نوچاه هم وجود داشته است که گویا بر اثر زلزله سال ۶۹ اکثر قسمت های آن از جمله دهانه اش از بین رفته اند. در گذشته ای نه چندان دور، مردمان این منطقه در اطراف این غار شمع روشن می کردند. چرا که عقیده داشتند این منطقه محل دفن شدن ۴ امام زاده است. مردمی که در این منطقه زندگی می کردند، برف و یخ موجود در این غار را درون سطل هایی چوبی به اسم لاوار می ریختند تا آب شوند. سپس از آن به عنوان آب شرب خود و احشامشان و همچنین آب مورد نیاز برای شستشو استفاده می کردند. برخی نیز عقیده داشتند که آب این یخ ها و برف ها شفا بخش است. به همین منظور این یخ ها را از مسیر های سخت و طولانی به رشت می رساندند و آن را می فروختند. در شهرستان رودبار گیلان علاوه بر غار درفک، جاذبه های طبیعی و تاریخی دیگری هم وجود دارند که از آن ها می توان به غار دربند رشی، سرو هزار ساله هرزویل، روستای داماش، آبشار کلشتر، آب گرم لویه، روستای انبوه، فیلیده رودبار، امامزاده طاهر رستم آباد، پل خشتی لوشان، رودخانه سپید رود، امام زاده محتشم اسطلخ جان، تپه باستانی مارلیک، آبشار زیبای لونک و هزاران هکتار جنگل ها و مراتع سرسبز را نام برد.
 
جاذبه های گردشگری غار درفک2

 

بهترین فصل سفر به قله درفک
منطقه درفک، ارتفاع نسبتا زیادی دارد و در فصول سرد سال پوشیده از برف و یخ است. بنابراین بهترین فصل سفر به این منطقه از اواسط فصل بهار تا اواخر تابستان است.
منبع: همگردی





لینک منبع

جاذبه های گردشگری قلعه فورگ+ عکس



اتاق خبر ۲۴

قلعه فورگ ارگی است در روستای فورگ از توابع شهرستان درمیان در استان خراسان جنوبی. این قلعه در ۵ کیلومتری درمیان قرار دارد. وجود مناطق کوهستانی زیاد باعث شده که پای فرقه اسماعیلیه به این منطقه باز شود و برای دفاع از خود، قلعه‌های مرتفع و مستحکمی در اکثر مناطق این شهرستان و سایر شهرهای جنوبی خراسان ساخته و باقی بگذارند.

قلعه فورگ

 

پیشینه تاریخی قلعه فورگ
از نظر پیشینه تاریخی محوطه، ساخت قلعه فورگ در زمان نادرشاه افشار به وسیله میرزا بقاخان حاکم منطقه شروع شده و پس از وی پسرش میرزا رفیع خان ساختمان قلعه را به اتمام رسانده است. در زمان حکومت شوکت الملک به دستور وی سپاهیانش به قلعه هجوم برده، حاکم آن را دستگیر کرده و قلعه را فتح می‌نماید. تاریخ ساخت این قلعه در کتاب دیوان لامع، نوشته محمد رفیع بن عبدالکریم در میانی، سال ۱۱۶۰ ه.ق. ذکر شده است. مؤلف کتاب عین الوتابع، قلعه را این گونه توصیف کرده است: قلعه فورگ در روی کوهی است که از آجر پخته، دیوار و باروج آن را به طور محکم ساخته‌اند و پایه آن را سنگ چین نموده‌اند و دو شیر در اطراف خود داشته با دو خاکریز که قطر هر یک پنج در پنج است. قلعه فورگ بعد از قلعه الموت مهم‌ترین مقر حضور اسماعیلیان به حساب می‌آمده و در این محل فداییان مطلق را تحت تعلیم و آموزش‌های مخصوص قرار می‌دادند. فداییان مطلق گروهی بودند که حتی اسم نداشته و پس از ترک قلعه برای انجام مأموریت نام‌شان عوض می‌شد و به اسم مستعار برای قتل دشمنان فرقه اسماعیلیه می‌رفتند. اساس تعلیم فداییان به این صورت بود که بتوانند دشمن را غافل‌گیر کرده، یک یا دو ضربه کارد به او زده و قبل از این که دیگران به خود بیایند، ناپدید گردند.
 
قلعه فورگ 1

 

فضای داخلی قلعه فورگ
قلعه فورگ در ۱۰ کیلومتری جنوب شهر اسدیه واقع شده است. فضاهای داخلی قلعه از شرق به غرب شامل ۳ قسمت می‌باشد:
قسمت اول، محل زندگی خدمه انبار آذوقه و محل نگهداری احشام است. قسمت دوم، محل زندگی نظامیان و نگهبانان و محل نگهداری تدارکات نظامی و سومین قسمت که مهمترین بخش قلعه است، محل زندگی حاکم و اطرافیانش بوده است.

قلعه مجموعاً دارای ۱۸ برج بوده که اکنون تعدادی از آنها باقی‌مانده است. مصالح به کار رفته در ساخت قلعه بیشتر سنگ، آجر و خشت می‌باشد. این قلعه بر بالای صخره‌ای سنگی پس از قرون متمادی همچنان در تاریخ بیرجند قامت خود را استوار نگهداشته است، هم‌چنین بر بلندای حصار و برج‌ها، سازه‌های کنگره‌داری وجود دارد و منافذی (تیرکش) جهت دیده‌بانی و دفاع دیده می‌شود.

 
قلعه فورگ 2

منبع: بیتوته





لینک منبع

جاذبه های گردشگری شهر آبادان+ عکس



اتاق خبر ۲۴

 جاذبه های گردشگری آبادان با توجه به تاریخی و نزدیکی به منطقه آزاد اروند و مرزی بودن با عراق، متفاوت از دیگر جاذبه های گردشگری کشور هستند.

جاذبه های گردشگری آبادان
آبادان شهری در استان خوزستان و جنوب‌غرب ایران، مرکز شهرستان آبادان و از مناطق آزاد بازرگانی (منطقه آزاد تجاری-صنعتی اروند) ایران است. بر جزیره‌ای هم‌نام خود در ۵۳ کیلومتری خلیج فارس در نزدیکی با مرزهای عراق و کویت جای گرفته است. پس از اهواز این شهر مهم‌ترین شهر خوزستان است. این شهر همچنین دارای فرودگاه و بندر است و به دلیل داشتن پالایشگاه نفت و پتروشیمی راهبردی بودن و هم‌مرزی با کشور عراق، از زمان جنگ جهانی دوم یکی از مهم‌ترین شهرهای خاورمیانه و ایران بوده‌ است.
یکی از بزرگ‌ترین پالایشگاه‌های نفت جهان (پالایشگاه نفت آبادان) در این شهر قرار دارد. نفت از اغلب مناطق خوزستان با لوله به این شهر می‌رسد و پس از تصفیه به کلیه جهان صادر می‌شود. نزدیکترین شهر به آبادان، خرمشهر است که حدود ۱۵ کیلومتر با این شهر فاصله دارد.
 
جاذبه های گردشگری آبادان 1

 

 
۱. موزه آبادان
موزه آبادان یکی از موزه های کهن ایران است. این موزه در سال ۱۳۳۸ با مجموعه آثاری از دوره ما قبل تاریخ و آثاری از دوره های متأخر تا دوره قاجاریه و نیز آثاری از هنرمندان کارگاه های هنرهای سنتی افتتاح شد. در برپایی این موزه مرحوم علی هانیال مساعدت بسیار نمود. ساختمان موزه با الهام از معماری سنتی ایران شکل گرفته است. این ساختمان دارای گنبدی به ارتفاع ۵.۲۲ متر است که متأثر از گنبد مقبره دانیال نبی شوش است. موزه آبادان در یک طبقه و دارای یک تالار اصلی و دو تالار جنبی است. تالار اصلی، محل نمایش آثار دائمی موزه از جمله آثار بدست آمده از شوش(هزاره اول ق.م) و آثار دوره صفوی و قاجاری است. همچنین آثار مردم شناسی و پوشاک سنتی مردم خوزستان نیز در بخش دیگری از موزه به نمایش گذاشته شده است.
 
۲. سینما نفت آبادان
این سینما در سال ۱۳۲۴ توسط شرکت نفت و با آجرهای قرمزی که از لندن آورده شد با نام «تاج» ساخته شد. این سینما که در محله بوارده جنوبی قرار دارد به شکل شیر نشسته ساخته شده و فیلم های آن عمدتا خارجی و به زبان اصلی بوده است.

 

۳. سینما رکس آبادان
در بستر نهضت شکوهمند انقلاب اسلامی ایران به رهبری حضرت امام خمینی (ره) و اوج گیری مبارزات ملت ایران ، رژیم ستم شاهی در شامگاه گرم و تابستانی ۲۸ مرداد ماه ۱۳۵۷ و در ماه مبارک رمضان با به آتش کشیدن سینما رکس آبادان صدها نفر از شهروندان این مرز و بوم را به شکل فجیعی به شهادت رساند. شهرداری آبادان برای زنده نگه داشتن یاد آنها دو بنای یادبود یکی در محل سینما (سال ۹۰) و دیگری بروی مزار آنها (سال ۹۲) ساخته است.

 

۴. کلیسای سورت گاراپت
کلیسای سورت گاراپت آبادان در سال ۱۳۱۹ ساخته شده است. این کلیسا در زمان جنگ آسیب دید اما توسط ستاد بازسازی مناطق جنگی مرمت شد. در حال حاضر به خاطر اندک بودن مسیحیان در آبادان مراسمی در این کلیسا برگزار نمی شود اما به خاطر مجاورت با مدرسه ادب آبادان، همچنان پابرجاست. کلیسای ارامنه گریگوری آبادان بزرگترین تالار اجتماعات ارامنه مقیم آبادان محسوب می گردیده است.
این کلیسا اولین کلیسای ارامنهء آبادان در عصر حاضر محسوب نمی گردد، بلکه پیش از احداث این کلیسا در آبادان دو کلیسای دیگر نیز وجود داشته اند: کلیسای کریستوفر، در منطقهء بریم آبادان که در سال ۱۹۲۸ میلادی (۱۳۰۶ هجری شمسی) احداث گردید و متعلق به مسیحیان پروتستان آبادان بوده است و دیگر کلیسای آبادان که در سال ۱۹۵۱ میلادی (۱۳۲۹ هجری شمسی) تاسیس گردید، کلیسای آشوری بوده که در نزدیکی فلکهء الفی جای داشته و مورد استفادهء مسیحیان آشوری آبادان قرار می گرفته، که امروزه دیگر از آن دو کلیسای قدیمی اثری بر جای نمانده است.
 
جاذبه های گردشگری آبادان 2

 

۵. پل بهمنشیر
پل بهمنشیرآبادان ایستگاه هفت مربوط به دوره پهلوی اول است و در آبادان، میدان ایستگاه نفت واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۵۰۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
 

۶. مسجد رنگونی‌ ها

مسجد رنگونی ها به عنوان یکی از جاذبه های تاریخی آبادان، حدود سال ۱۳۰۰ در جنوب غربی پالایشگاه آبادان و در کنار اروندرود و نقطه صفر مرزی همجوار با کشور عراق ساخته شد.آن زمان پالایشگاه آبادان به عنوان نخستین واحد تصفیه نفت ایران و مرکز عمده صدور فرآورده های نفتی در نیمکره شرقی فعالیت می کرد.
این مسجد با معماری شبیه به شبه قاره هند ساخته شده است و برای برگزاری آیین های مذهبی در اختیار کارگران هندی و بنگلادشی مقیم منطقه بود.در آرایه های این مسجد از طرح های گچبری برجسته به صورت روکش سیمانی استفاده شده و یکی از ویژگی های بارز مسجد، محرابی است که به شیوه خاصی ایجاد شده است.محراب در میان انبوهی از اشکال هندسی و نقوش اسلیمی تزیین شده، رنگ های گوناگون و طرح های نقش بسته بر دیوارهای محراب نمادی از بهشت برین است.
در این موزه نسخه هایی از قرآن های خطی و اسناد تاریخی مربوط به اواسط دوره قاجار تا پهلوی اول شامل مکاتبات مالی و تجاری تجار ایرانی مقیم هندوستان و انگلستان با ایران و همچنین انواع سفته، برات، صورت ریز معاملات و نامه های تجاری نگهداری و به نمایش گذاشته شده است.
جاذبه های گردشگری آبادان 3

 

در سفر به آبادان به غیر از دیدن جاذبه های گردشگری فلافل و ادویه آبادانی را خریداری کنید. به علاوه اگر می‌خواهید آشنایی بیشتری با صنعت وابسته به نفت داشته باشید می‌توانید سری به دانشکده نفت آبادان بزنید.





لینک منبع

جاذبه های گردشگری هندیجان+ تصاویر



اتاق خبر ۲۴

هندیجان (هندیون ، هندیان ، هندیگان) یکی از شهرهای تاریخی ایران با قدمتی بیش از ۳۰۰۰ سال، در جنوب شرقی استان خوزستان و در ۷۵ کیلومتری جنوب شرقی بندر ماهشهر در غرب شهرستان بهبهان و در شمال بندر دیلم قرار گرفته است. رودخانه‌ای موسوم به هندیجان یا زهره این شهر را به دو نیمه شمالی و جنوبی تقسیم می‌کند. هندیجان بندری است که در ۳۰٫۱۵ درجه عرض جغرافیایی و ۴۹٫۴۳ درجه طول شرقی شهرستان اهواز قرار دارد و ارتفاع این شهر از سطح دریا به ۵ متر می‌رسد. آبادیهای هندیجان در قرون اخیر بسیار بوده اند ولی به علت بیماری طاعون در سال ۱۲۴۷ هجری قمری شهر هندیجان رو به خرابی نهاد.زبان این دیار فارسی با گویش محلی (گویش بندری) است که البته تشابهات بسیاری میان این گویش و گویش اقوام بختیاری وجود دارد.

هندیجان

تاریخچه

آثار بدست آمده در اين منطقه نشان می‌دهد که در هزاره چهارم پیش از میلاد انسان متمدن در آن می زیسته است . تپه‌های تاریخی متعدد و نوشته‌های جغرافیدانان قرون اولیه اسلامی نظیر « ابودلف مهلل خزرجی » در مورد آثار تاریخی ” هندیجان ” که قدیمی ترین سند مکتوب در مورد آثار تاریخی ” هندیجان ” است شاهد دیگری بر رونق اقتصادی و زندگی اجتماعی سازمان یافته مردم این ديار در هزاره پیش از میلاد است . وجود لغات و اصطلاحات تاریخی که ریشه در زبان عیلامی دارد و آیین های نمادین حاکی از گذشته‌های پربار فرهنگی و غنی آن است .

در نزدیکی ” هندیجان ” آثار بندرتاریخی « ” مهرویان یا مهروبان ” » و شهر تاریخی « ” ریواردشیر” » قرار داشته است كه “مهرویان” از دوره عیلامی تا قرن چهارم هجری و احتمالا تا مدتها بعد نیز بندرتجاری مهمی بوده است که از طریق آن کالاهای سرزمین های دور و نزدیک و حتی کشور چین وارد منطقه می‌شد و نيز مشاهده شده است که در شهر ” ریواردشیر” کشتی می ساختند. رونق و آبادانی “هندیجان” علیرغم جابجایی محل شهر به دلیل تغییر مسیر رودخانه پس از اسلام نیز ادامه یافت و این منطقه در قرون اولیه اسلامی بزرگانی چون علی بن مهزیار اهوازی (هنديجاني) را در دامان خود پرورش داده است .
وجه تسميه هندیجان

این منطقه در گذشته نامهای مختلفی داشته که از آن جمله می‌توان به ” هندیگان ” و ” هندوان ” اشاره کرد. این واژه پس از ورود اسلام به ” ایران ” به ” هندیجان ” و ” هندیان ” تغییر شکل یافته است. از دیدگاه واژه شناسی تمام این کلمات از لفظ « هند » مشتق شده اند. با توجه به دیرینگی این سرزمین به نظر می‌رسد لغت ” هند ” ریشه در زبان سانسکریت دارد که به معنای آب است . این نظر را وجود رودخانه ” هندیجان ” که به زهره موسوم و معنای ” ایزد آب ” هست بیشتر تایید می‌کند. بنابراین با توجه به مستندات دیگری که در این زمینه وجود دارد می‌توان گفت ” هندیجان ” به معنای سرزمین ” آب ” است. هرچند وجود عده‌ای از مردم کشور هند در این منطقه به دلیل ارتباط تجاری از طریق خلیج فارس و یا مهاجرت گروهی که در برخی از منابع اشاره می‌شود غیرقابل انکار است. اما بعید به نظر می‌رسد که وجود آنها بر وجه تسمیه ” هندیجان ” تاثیری گذاشته باشد.

جغرافياي تاريخي هندیجان

آثار قدیمی تپه‌های باستانی پهکن (پهکون) در مدخل شهر هندیجان، تپه‌های مارضا در جنوب هندیجان، ویرانه‌های بندر قدیمی و تاریخی مهروبان در قریه امامزاده عبدالله، تپه باستانی صاحب الزمان، برجی، مردو و شاه ابوالقاسم در روستای دهملا، همچنین ویرانه‌های روستاهای هندیجان که قدمتی ۳۰۰۰ ساله دارند. آثار سد بند قریه بدرانی (لب دریا) و تل گرگ در نزدیکی رودخانه و دریا که پلی نیز در آن منطقه بوده است (بر روی رودخانه زهره)، همچنین آثاری از وجود شهر باستانی بین روستای بزی و کوت مهنا می‌باشد که مورخان آنرا شهر دیرجان نامیده اند. آثار موجود در امامزاده سید یبر در روستای آسیاب، آثار موجود بین بندر مهروبان تا تپه کدوک (روستای باستانی) در جنوب هندیجان، همچنین آثار و پی های خانه‌های موجود از بندر مهرویان (مهروبان) تا هندیجان که به صورت زنجیروار وجود داشته است.(در بین مردم این دیار داستانی رایج است که می‌گوید:”اگر بزغاله‌ای در مهروبان بر روی سقف خانه‌ها حرکت می‌کرده در هندیجان پایین می‌آمده است”.)

از دیگر آثار می‌توان اشاره‌ای نمود به ستونهای آجری که در اطراف هندیجان نشان دهنده حصاری بوده اند به دور شهر، یکی از این ستونها پایین تر از روستای چم رحمان در کناره رودخانه مشخص است. این ستون نیمی از آن در آب است و نیمی تا سال ۱۳۶۹ در خاک بود، که بر اثر ریزش کناره رودخانه مشخص شده است. قطر آن در حدود ۵،۴ متر است. همچنین به نظر می‌رسد که حصاری به شکل نیمی در هندیجان جنوبی و نیمی در هندیجان شمالی و بر دو دروازه در دو سمت رودخانه وجود داشته و نیز پلی مابین آن وجود داشته است. همچنین در سال ۱۳۶۹ در کناره رودخانه هندیجان بالاتر از امامزاده عباس علی سکه‌هایی یافت شد که در حال حاضر در میراث فرهنگی خوزستان وجود دارد. این سکه‌ها که بر روی آنها نوشته شده است آل بویه، نشان دهنده حکمفرمایی فرزندان آل بویه بر این نواحی است. البته اینکه حسن (رکن الدوله) بر فارس حکومت می‌کرده و هندیجان در آن زمان جزو پارس بوده است خود دلیل مستحکمی بر حکمفرمایی فرزندان آل بویه بر این منطقه است. از دیگر آثار باستانی موجود در این منطقه می‌توان به سنگهای نقوش داری اشاره نمود که در بدرانی در اعماق آب و کناره‌های رودخانه دیده می‌شود. قبرستانها نیز که برای باستانشناسان از اهمیت خاصی برخوردارند به ۶ قبرستان می‌رسند که هر کدام مربوط به دوره‌ای از تاریخ است. در خصوص قبرهای این قبرستانها آنچه به چشم می‌خورد تفکیکی بودن قبرهاست بدین صورت که جای مردان، زنان و کودکان مشخص است. قدیمی ترین قبرستان روبروی مدرسه شوکت (عندلیب) بوده است که با پیشرفت رودخانه به طرف شمال نیمی از آن را آب برده و نیمی دیگر احتمالاً تا سالهای آینده از بین خواهد رفت.

عکس: www.shahrehendijan.blogfa.ir
ديگر آثار تاريخي، طبيعي و معنوي هنديجان

خانه شاه عنبر، مسجد بحريني، زيارت‌گاه شاهزاده قاسم، امامزاده نبي عاشور، امامــزاده بي بي عليه، امامــزاده عبدالله، امامــزاده بــي بــي عصمت، امامــزاده عمـران، امامزاده امير حيل، شاهزاده ابوالقاسم، مسجـد شاه عنبــر، بــافت محلي كوهبـاد، تپـه‌بـزي يك، تپه‌بــزي دو، تپه‌مهرويان يك، تپه‌مهرويان دو، تپه سه تلون، تپه سه تلون دو، تپه سه تلون سه، تپه سه تلون چهار، تپه ابوالقاسم يك، تپه ابو القاسم دو، تپه ابوالقاسم، تپه مالكي يك، تپه مالكي دو، تپه برجي، تپه شاهزاده علي، تپه غوله، تپه كنار رود زهره، تپه كيلومتر ۱۳ هنديجان، تپه كيلومتر ۱۳ هنديجان – ديلم، محوطه ۳ راه غوله، محوطه ابو القاسم، محوطه شاهزاده ابوالقاسم، محوطه نبي عاشور، ساحل و اسكله بحركان و چشمه رگ سفيد و خانه زرگر در دهملا از آثار تاريخي، طبيعي و معنوي هنديجان است.

مردم و اشتغال

ازنظر اقتصادی رودخانه ” هندیجان ” نقش تعیین کننده‌ای در زندگی مردم داشته و این تاثیر گذاری به میزانی بوده که قلمرو جغرافیایی و منطقه را نیز با نام رودخانه مشخص می‌کردند . رودخانه ” هندیجان ” که قسمتی از آن از سرچشمه(رشته كوههاي زاگرس در استان كهگلويه و بويراحمد) تا ” خلیج فارس” طی می‌شود و هشتمین رودخانه كشور است که ۴۹۰ کیلومتر طول دارد. این آبراه به عنوان یکی از مسیرهای تجارت خارجی از گذشته‌های دور مورد استفاده بوده است و هم اکنون نیز علیرغم کم شدن آب آن در فصول تابستان شناورهای با ظرفیت بیش از صد تن قادر به رفت و آمد در ان هستند . ضمن آنکه حاشیهٔ رودخانه از دو قسمت شمالی و جنوب تا نزدیکی دریا قابل کشت است و با استفاده از آب این رودخانه انواع محصولات کشاورزی از جمله گندم، جو، دانه‌های روغنی، حبوبات و انواع صیفی جات کشت می‌شود.

بخشی از این محصولات به علاوه صنایع دستی که اکثرا از برگ درخت خرما تهیه می‌شود در گذشته به کشورهای ” خلیج فارس ” صادر می‌گردید . صنعت شیلات از کهن ترین صنایع در هندیجان بوده و می‌باشد که قدمت آن به سالها پیش می‌رسد . منطقهٔ بحرکان که جنوب هندیجان قرار دارد نیز از مناطق مهم گردشگری و صید میگوی صورتی و انواع دیگر میگوهای مرغوب منطقهٔ خلیج فارس به شمار می‌رود که در حوزه صیادی هندیجان واقع است . سالن عمل آوری و کارگاه انجماد و بسته بندی میگوی صادراتی و قایق های مجهز صیادان در این منطقه بیش از نیم قرن است که به صید و عمل آوری و بسته بندی و صادرات میگو اشتغال دارند و تعداد زیادی از اهالی در این راستا به کار مشغولند. ماهی های خوراکی و میگو در صید گاه‌های هندیجان به صورت فراوان صید می‌شوند که از مهم ترین آنها می‌توان به ماهی قباد ، راشگو ، حلوای سفید ( زبیدی )، شوریده، حلوا سیاه، شهری، شانک، هاوور، کوشک، سرخو، میش ماهی، هامور، سنگسر، سبیتی و دختر ناخدا اشاره کرد .
نفت

هندیجان تحت عملیات حفاری جهت کشف نفت قرار گرفت و سال ۱۹۶۷ میلادی وجود نفت در این منطقه ثابت شد . مقدار تولید نفت خام در سال ۱۹۷۳ از پنج حلقه چاه ، هشت میلیون و ۳۳۵ هزار بشکه در ۱۹۷۴ از هشت حلقه چاه به طور متوسط روزانه ۲۲ هزار بشکه و در سال ۱۹۷۵ از پنج حلقه چاه به طور متوسط روزانه چهارده هزار بشکه و از ابتدا تا پایان سال مذکور چهل و دو میلیون بشکه نفت خام با درجه سبکی ۲۸ استخراج شده است . در سال ۱۹۶۵ میلادی در رگ سفید که از روستاهای هندیجان است دو حلقه چاه توسعه‌ای حفر شد و در سال ۱۹۶۶ تولید نفت خام آن ۱/۴ میلیون بشکه بوده در سال ۱۳۶۷ شمسی بر حسب بشکه ۷/۹ میلیون و در سال۱۹۶۸ نفت تولیدی ۱۰/۷ میلیون بشکه و در سال ۱۹۶۹ مقدار تولیدی نفت از سه حلقه چاه ۸/۵ میلیون بشکه و در سال ۱۹۷۰ به چهارده میلیون بشکه رسیده است.سال ۱۹۷۱ از دو حلقه چاه ۱۳/۲ میلیون بشکه و در سال ۱۹۷۲ از نه حلقه چاه بیست و یک میلیون بشکه و در سال ۱۹۷۳ از چهارده حلقه ۷۲ میلیون و ۳۵۲ هزار بشکه در سال ۱۹۷۴ و در سال ۱۹۷۵ از چهارده حلقه چاه به طور متوسط روزانه ۲۱۴ هزار بشکه ، در سال ۱۹۷۶ از ۲۱ حلقه چاه به طور متوسط روزانه ۲۲۲ هزار بشکه و از ابتدا تا پایان سال ۱۹۷۶ نفت خام استخراج شده ۴۱۴ میلیون بشکه با درجهٔ سبکی ۲۹ بوده است . در خلیج بحرکان هندیجان در چند ساله‌ای اخیر با حفر چاه‌های زیر دریایی نفت فراوانی کشف شده است که با ساختن اسکله‌های متعدد و تأسیسات لازم کشتی های نفت کش به آسانی پهلو می‌گیرند و بارگیری می‌کنند و نفت آنها را به خارج صادر می‌کنند و گویا این نفت از قابلیت بسیار خوبی برخودار می‌باشد .
تفریحگاهها

رودخانه ” هندیجان ” علاوه بر نقشی که در کشاورزي وتجارت منطقه دارد از نظر زیبایی های طبیعی نیز قابل توجه است. درفصل تابستان و اوایل بهار که حاشیه آن به طول چندین کیلومتر پوشیده از گیاهان و گلهای زیبا می‌شود می‌توان گردشگران بسیاری را جذب نماید . سواحل طولانی ” خلیج فارس ” علاوه برآنکه امکان اجرای طرحهای پرورش آبزیان را میسر می سازد این استعداد را نیز دارد تا همچون گذشته نقش خود را در توسعه تجارت خارجی بازیابد . ضمن آنکه جزایر آن واز جمله جزایر دیره و بنه که زیستگاه پرندگان بومی و مهاجر هستند می‌توانند با جاذبه‌های متنوع خود زمینه‌های گردشگری در منطقه گسترش دهند . همچنين هندیجان نقاط بسیاری برای گردش و تفریح دارد که می‌توان به دو روستای دهنو و کوههای اطراف ( زاگرس ) ، ساحل زیبای بندر بحرکان در کنار خلیج فارس ، حاشیه سواحل رودخانه زهره ، پارکها و باغستانهای اطراف هندیجان که در ماه‌های انتهایی زمستان و ابتدای بهار از زیبایی و جلوه خاصی برخوردار می‌باشند، اشاره نمود.
اطلاعات بيشتر

اما به چه دلیل این ناحیه را هندیگان یا هندیجان نامیده اند؟

آیا هندیجان که زمانی به هند علیا معروف بوده است همان هندیجان فعلی است؟

آیا انسان‌های اولیه ساکن در آن هندی بوده اند ؟

یا اینکه اسکندر مقدونی به هندیجان آمده است نه به هندوستان!؟

«استرابون» جغرافی‌دان عهد باستان، خوزستان را از حاصلخیزترین جلگه‌های جهان می‌داند. زیرا رودخانه‌های زیادی این دشت را آبیاری می‌کرده که امکان کشاورزی و آبادانی را در این منطقه میسر می‌ساخته‌است. شاید بر همین اساس بوده که عده‌ای بر این باورند که نام این سرزمین «هند» یا «اند» بوده که به معنی «جایی با آب‌های فراوان» است. ایرج سیستانی در گزیده تاریخ خوزستان می‌گوید:”هندیجان از شهرهای قدیمی خوزستان می‌باشد و آنرا معرب هندیگان دانسته اند.” از قرائن و شواهد چنین برمی آید که پیشوند هند یا اند، در اسامیی همچون هندیجان، اندیکا ، اندیمشک، اینجان – اندوه و اندیا و غیره با رودخانه و آب مناسبتی داشته است، چنانکه بیشتر شهرها و روستاهایی با این نام همیشه رودخانه کوچک یا بزرگی در کنار خود دارند و آنچه مسلم است آن است، که آب در باور و اعتقادات ایرانیان از احترام و تقدس خاصی برخوردار بوده و آلوده ساختن آن را گناه نابخشودنی می شمرده اند و پیوسته چشمه‌های آب و رودخانه ر ا نظر کرده (ناهید یا آناهیتا) فرشته آب می‌دانسته اند.

به نظر می‌رسد گروهی از مورخان یونانی برای بالا بردن نام اسکندر مقدونی (جلوس ۳۳۶ و ۳۳۲ ق.م) فتوحات وی را تا سرزمین هند گزارش داده اند و این در حالی است که بعضی دیگر از مورخان این موضوع را رد کرده اند و معتقدند که مورخان یونان و اروپایی برای ارزش نهادن به اسکندر فتوحات وی را تا کشور هند ذکر کرده اند.

در اینجا ابیاتی باستانى از زبان پیرمردان و پیرزنان سرزمین بختیارى آورده شده است كه جنگ میان ایرانیان و اسکندر را به خوبی توصیف می‌کند (توضیح این كه: بختیاری‌ها معتقدند كه الكساندر مقدونی نتوانسته شاهنشاهی هخامنشی (داریوش سوم) را شكست دهد بلكه، این جوان متهور مقدونی با گروهی سرباز وارد خاك ایران شده و تا آنزان (ایذه) آمده و در آنجا شكست یافته و به هندیان (هندیجان فعلی) عقب نشسته است و در نبرد با هندیجانیان نیز مغلوب شده و با تیر و كمان شخصی بنام (براز) از اهالی هندیجان مجروح گشته و سپس عقب‌نشینی می‌نماید و در مسیر غروب خورشید به عراق می‌رود و در شهر (اور) جان می‌سپارد.):

آریو تنگْ تِكُون خودكِرده كهُ ترْ / سِقَنْدر و قْشلس اَویدِنِه چُـر

(ترجمه: آریو برزن تنگ تكاب را بخوبی با ریزش كوه از بالا گرفت/ و اسکندر و لشكر او سست و بی‌دست و پا شدند(تنگه را بر آنها بست)

آریوی اَنْشَنی روزِس سیا كهِ / اُردیه سِقَنْدرِه میـن یكْ بـلاكِه

(ترجمه: آریو برزن سردار انشانی، روز او را (اسکندر) سیاه كرد/ اردوی اسکندر به هم ریخته و همدیگر را گم كردند)

سقندر وِهِ هزیمی خوار و پریشون / وه اَنشن و اتَپْ گروز ری نا وِه هندون

(ترجمه: اسکندر با گریز و فرارخوار و پریشان/ از انشان با مخفی‌كاری، رو گذاشت به هندیان( هندیجان نه هندوستان) كه با تنگ تكاب در كهگیلویه با راههای كوهستانی آن روز ۵۰ تا ۶۰ كیلومتر مسافت دارد.( نه هندوستان ۴ هزار كیلومتری).)

زانزان تاوه انشن كهُسار مُنگَشْتْ / قلته گاه اردیس بی‌تا هندیون دشت

(ترجمه: از آنزان تا انشان(ایذه فعلی تا كهگیلویه فعلی) كوهستان منگشت/ قتلگاه سپاه او بود تا دشت هندیجان)

تا بِره هِندیون پا او وهُ دریا / بره سی وِلاتِ خُس جون كُنه صحرا

(ترجمه: از دست آریو برزن رها شود و برود هندیان(هندیجان) كه در سواحل خلیج‌ پارس قرار دارد و از آنجا تدارك آذوقه و كشتی كند تا بتواند برود به مملكت خود مقدونیه و جان خود را نجات دهد)

هندیون جون سِر دست جلوس گِرِهْدِنْ/ لاشِ لاشِ آُرْدیسه پا قَلْهِ رِهْدِنْ

(ترجمه: هندیانی‌های جان در كف جلوی او را گرفتند/ ـ اجساد كشته‌های اردوی او را، پای قلعه ریختند)

پا حصار هندیون بُراز نشون زَید/ پَهْلیه سقندره تیرِ كَمون زید

(ترجمه: در پای حصار هندیجان «براز» نامی، كمان خود را نشانه گرفت و پهلوی اسکندر را با تیر كمان خود زد و زخمی كرد)

جونم با تیر بُراز آرش نِشون بی / سقندر مُقنی واس نیمه جون بی

(ترجمه: مرحبا بر تیراندازی تیر «بُراز» كه نشان از تیر «آرش» كمانگیر دارد/ الكساندر مقدونی با این تیر نیمه جان شد «زخم سخت برداشت»)

نادِنِس وه تَخْتِ چُو اُردیس وِه خواری/ ری وِه ری اَفْتُو رَهْرُو رَهْدِنْ وِه زاری

(ترجمه: نهادند او را بر تخت چوبی(تابوت) ـ تخت روان و سپاهیان او با خواری و خفت رو گذاشتند به راه غروب آفتاب( در مسیر غروب خورشید به سوی هندیجان) و با زاری رفتند)

مُقنی جاهل اُوید غافل زشیرون / وه آنزان تا وه آنشن بی‌خوار میدون

(ترجمه: مقدونی نادان بدون توجه به شیران ایران زمین به اینجا آمد)/از آنزان تا انشان (ایذه فعلی تا كهگیلویه فعلی) در همه میدان‌ها خوار شد

این در حالی است که گروهی از مورخان شرقی همچون یاقوت حموی مؤلف معجم البلدان از وقوع نبردی بین ایرانیان و هندیها در این مکان (هندیجان) گزارش داده و گفته اند که:”ایرانیان در این مکان (هندیجان) بر هندوان پیروز شدند و به همین جهت آنجا را هندیان یا هندیجان نام نهاده اند”. همچنین زکریای قزوینی در کتاب آثار البلاد و اخبار العباد آورده است:”که در این مکان جنگی بین ایرانیان و هندیان در گرفته است”.وی می‌نویسد:”هندیجان یکی از آبادیهای خوزستان است، آتشکده ای در آن است، مجوسیان، هندیجان را ارض مقدس می خوانند و از آن برکت می جویند.”

مهروبان – ماهروبان یا ماهرویان:

بندر قدیمی و تاریخی مهروبان در قریه امامزاده عبدالله فعلی و از توابع شهرستان هندیجان می‌باشد. بندر مهروبان چه در زمان هخامنشیان و چه در زمان پارتها و اشکانیان همواره از پر رونق ترین بنادر جهان بوده است. اوج ترقی آن از زمان ساسانیان شروع شده بود چنانچه در تاریخ می خوانیم: ساسانیان به امر دریانوردی و کشتیرانی و بندر سازی در خلیج فارس توجه مخصوص داشته و شاهپور دوم نیروی دریایی عظیمی را در خلیج فارس بر قرار کرد رونق واعتبار بنادر بزرگ و با شکوه وجلالی همچون مهروبان (ماهرویان) در کناره شمالی خلیج فارس و همچنین شاهراه مواصلاتی اصفهان به مهروبان، دلالت بر توجه بیش ازحد ساسانیان به این خطه از جنوب کشور دارد.

دهخدا در لغت نامه خود مهرويان را اينگونه توصيف كرده است:”شهری است بر کنار دریا چنانکه موج دریا بر کنار شهر می‌زند و هوای آن گرم و عفن و ناخوشی بتر از آن ریشهر است ، اما مشرعه ٔ دریا است ،هرکه از پارس به راه خوزستان به دریا رود و آن که از بصره و خوزستان به دریا رود همگان را راه آنجا باشد و کشتیهایی که از دریا برآید بر این اعمال رود به مهروبان بیرون آید. و دخل آن بیشتر از کشتیها باشد وجز خرما هیچ میوه نباشد و گوسفندان آنجا بیشتر بز باشد و بزغاله پرورند و همچنانکه به بصره و می‌گویند بزغاله تا هشتاد رطل و صد رطل برسد بیشتر نیز، و برز و کتان بسیار باشد چنانکه به همه جای ببرند و جامع ومنبر است و آن جایگاه مردم زبون باشند. (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص ۱۵۰). در کتاب جغرافیای تاریخی سرزمینهای خلافت شرقی آمده است : به فاصله ٔ کمی از رودخانه ٔ شیرین یعنی رودخانه ٔ زهره که به تازگی به رودخانه ٔ طاب موسوم است بندر مهروبان در مرز غربی فارس واقع است .این لنگرگاه اولین بندری بوده که کشتیها وقتی از بصره و مصب دجله به عزم هند بیرون می‌آمدند به آن می‌رسیدند و این بندر در قرن چهارم هجری شهری معمور بود و مسجدی خوب و بازارهایی آباد داشت .”

انديشمند بزرگ مرو ناصر خسرو قباديانی روز هفدهم شوال از بندر عبادان ( آبادان )بركشتى بزرگى كه “بوصى” نام داشت، نشست و در ميان دعاى انبوه مردمى كه به بدرقه عزيزانشان شتافته بودند، سمت مهروبان روان شد. مهروبان بندرى بزرگ با بازارهاى انباشته از كالا، مسجد آدينه نيك و كاروانسراهاى بسيار مستحكم و آباد بود. هرچند مسافران مرو انديشه ماندن در مهروبان نداشتند، ولى درگيرى فرزندان فرمانرواى پارس و ناامنى راهها آنها را ناگزير به ماندن ساخت.

بندر ماهرویان از نگاه سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی:

(( … شهری بزرگ است بر لب دريا نهاده بر جانب شرقی و بازاری بزرگ دارد و جامعی نيکو اما آب ايشان از باران بود و غير از آب باران چاه و کاريز نبود که آب شيرين دهد . ايشان را حوض ها و آبگيرها باشد که هرگز تنگی آب نبود ، و در آن جا سه کاروانسرای بزرگ ساخته اند هر يک از آن چون حصاری است محکم و عالی ، و در مسجد آدينه آن جا بر منبر نام يعقوب ليث ديدم نوشته . پرسيدم از يکی که حال چگونه بوده است گفت که يعقوب ليث تا اين شهر گرفته بود وليکن ديگر هيچ امير خراسان را آن قوت نبوده است . و در اين تاريخ که من آن جا رسيدم اين شهر به دست پسران اباکالنجار بود که ملک پارس بود . و خواربار يعنی ماکول اين شهر از شهر ها و ولايت ها برند که آن جا بجز ماهی چيزی نباشد ، و اين شهر باجگاهی است و کشتی بندان ، و چون از آن جا به جانب جنوب بر کنار دريا بروند ناحيت توه و کازرون باشد و من در اين شهر مهروبان بماندم به سبب آن که گفتند راه‌ها ناايمن است از آن که پسران اباکالنجار را با هم جنگ و خصومت بود و هر يک سری می کشيدند و ملک مشوش کشته بود ….))

شهر باستاني آسك

آسک شهري قديمي و متروکه است که در شمال هنديجان واقع شده است. آسک در حدودالعالم جنين وصف شده است. « دهي است بزرگ و به بر کوه نهاده و بر سر آن کوه آتشي است که دائم همي درفشد شب و روز و حرب از رقيان آنجا بوده است اندر قديم » اين مطلب نشان دهنده آن است که به زمان تحرير حدودالعالم يعني در اواخر قرن چهارم هجري قمري آسک دهي بزرگ بوده و در دامنه کوهي قرار داشت که بر فراز کوه آن آتش فروزان بوده است.

مرحوم سلطانعلي سلطاني مي نويسد : در نزديکي هنديجان کنوني شهر آسک قديم واقع بود که بسياري از جنگ هاي خوارج در نزديکي آن رخ داده است و نام اين شهر در بعضي از اشعار شعراي عرب آمده است.

بنا به نوشته يکي از قديمي ترين سياحان عرب تا قرن چهارم ه.ق آثار قصور عاليه و انبيه عظيميه باستاني در هنديجان برپا بوده است. آثار عظيم آبياري روزگار باستان در طرفين رودخانه زهره و خير آباد که در زيدون يکي شده و از وسط هنديجان مي گذرد، پيداست. مورخان درباره آثار آسک نوشته اند : ايوان بلندي داشته و آتشکده‌ها و دفينه هاي باستاني و گورهاي قديمي، تابوتها و حجاريهاي کتيبه مانند در آسک وجود داشته است. کتيبه هايي به خط پهلوي بر در غربي ايوان (معبد آتشکده ) آسک در سنگ منقوش بوده است. در غرب آسک قلعه گنبدي است که قبلاً برج ديده باني آنجا بوده است.

سد آسک هم که امروزه بر رودخانه زهره زده شده است و بالاتر از روستاهای سویره و کنار مشراگه به همین دلیل آسک نامگذاری شده است چون زمانی این مناطق احتمالاً جزئی از آسک بوده اند.

شهر باستانی ریو اردشیر

شهر باستانی ریو اردشیر يا ری شهر نیز در حوالی هندیجان وجود داشته که رونق آن تا عصر سلجوقی تداوم و در آنجا کارگاه کشتی‌سازی وجود داشته است. در دوران باستان در سواحل خلیج‌فارس گمرگ خانه‌هایی تأسیس شده بود که از كالاهای وارداتی و صادراتی ده درصد ارزش آنها عوارض گمرکی یا به زبان آن زمان “باژ” می‌گرفتند.

از این رو مرکز اخذ عوارض گمرکی به “باژبان” و سپس به “باسیان” و “باجیان” خوانده شدند. آثاری بندری به همین نام در نزدیکی هندیجان وجود دارد که سفال‌های به دست آمده از آنجا رونق آن را به دوران اشکالی باز می‌گرداند.

تا چندی پیش نیز آثار بنای یک پادگان ساسانیان نیز در منطقه هندیجان وجود داشت.

رودخانه زهره – هنديجان

رودخانه‏ زهره – هنديجان در قسمت جنوبي زاگرس مياني واقع شده است.مساحت حوزه آبريز زهره ۱۶۰۳۳ كيلومترمربع است كه حدود ۱۰۷۸۹ كيلومترمربع آن را مناطق كوهستاني و ۵۲۴۴ كيلومترمربع آن را كوهپايه و دشت‏ها تشكيل مي‏دهند . وسعت دشتها در بخشهاي علياي حوزه آبريز كمتر بوده و قسمت بيشتر آن در منطقه زيدون و هنديجان در جلگه خوزستان قرار گرفته است .

حوزه آبريز زهره در تقسيم‏بندي كلي هيدرولوژي ايران جزء آبريز خليج فارس بوده و محيط آن به حوزه‏هاي آبريز مارون و جراحي از شمال و حوزه رودخانه كارون ، كر و مسيلهاي حوزه مهارلو از شرق ، رودقره‏آقاج ، رود شاپور از جنوب شرق و مسيل‏هاي ديلم و گناوه از جنوب محدود مي‏باشد .

شهرهاي اردكان فارس ،‌پلدشت ، نورآباد ممسني ، دوگنبدان و هنديجان و دهدشت در اين حوزه قرارگرفته‏اند . بخشي از جاده ارتباطي بهبهان به شيراز و شيراز به ياسوج د راين حوزه واقع شده است .

در بخش شمالي كوه سفيد با ارتفاع ۳۴۱۵ متر حوزه را از حوزه‏هاي مارون و بشار (كارون) جدا مي‏كند . در بخش شرقي قله‏هاي رنج و غوره‏وان به ترتيب با ارتفاع ۳۷۱۸ و ۲۸۹۸ متر حدفاصل اين حوزه با حوزه‏هاي رودخانه كر و درياچه مهارلو مي‏باشد . كمترين ارتفاع حوزه زهره در دشت خوزستان و در ناحيه هنديجان همتراز سطح دريا مي‏باشد . طول رودخانه‏هاي زهره و هنديجان ۴۹۰ كيلومتر مي‏باشد .

جاذبه های گردشگری هندیجان1

علی‌ابن مهزیار اهوازی (هنديجاني)

علی‌ابن مهزیار اهوازی، که در قرن سوم هـ. ق می‌زیسته است، از فقها، محدثان و دانشمندان معروف شیعه و از اصحاب امام رضا(ع)، امام جواد(ع)، امام هادی(ع)، و امام حسن عسکری (ع) بوده و احکام دینی را نزد آنها فرا گرفته و در برخی از مناطق، بخصوص در اهواز به عنوان نماینده ایشان بوده است. محل تولد ایشان هندیجان می‌باشد ولی با توجه به اینکه در قرن سوم هـ.ق هندیجان از توابع شهر دورق بود لذا او را اهل دورق معرفی کرده‌اند. پدر وی مذهب نصرانی داشت و سپس مسلمان شد و علی نیز به تبعیت از پدر در نوجوانی مسلمان گردید.

براساس برخی روایات وی در زمان امام حسن عسکری(ع) وفات یافته است. بنابر روایات تاریخی هنگامی که مأمون خلیفه عباسی دستور داد تا امام رضا (ع) به عنوان ولیعهد او از مدینه عازم خراسان شود امام (ع) در مسیر حرکت خود در روز شانزدهم صفر سال ۲۰۱ هـ.ق وارد اهواز شد و چند روزی در این شهر توقف نمود. بعداً در محل اقامت امام(ع) مسجدی به نام مسجدالرضا(ع) بنا گردید که علی‌ابن مهزیار وصیت کرد پس از مرگ او را در مسجد مذکور دفن کنند. در قسمت غربی بقعه وی و پیوسته به مقبره سالنی وجود دارد که احتمالاً همان مسجدی است که به آن اشاره شد.

منبع: سیری درایران

 

 





لینک منبع

مکان های باستانی شهر آسک+ عکس



اتاق خبر ۲۴

شهرت آسك در دوران اسلامی به سبب جنگی كه میان خوارج ازارقه و سپاه عبیدا.. بن زیاد در این محل در گرفت معروف بوده است در كتاب تاریخ و جغرافیا ی خوزستان در ص ۱۵۵و۱۵۶ سید محمد علی امام می نویسد : عبیدا… زیاد در سال پنجاه و هشتم هجری یك مجتهد بزرگ بنام ابو هلال مرداس بن حدیر حنظلی را كه پیشوای خوارج ازارقه بوده در بصره به زندان انداخت . مرداس پس از رهائی از زندان عبید ا… با چهل تن از یاران خود به اهواز و سپس به شهر آسك آمدند عبید ا… سپاهی مركب از دوهزار تن را در پی مرداس و یارانش فرستاد و میان سپاه عبیدا… ومرداس در شهر آسك جنگ در گرفت و سپاه عبیدا… شكست خورد و چنان گریختند كه تا بصره پشت سر خودرا نگاه نكردند و فرمانده شان تا مدتها مورد ریشخند كودكان بود .
در سال ۶۱ هجری مرداس ویارانش در شهر آسك استقرار یافتند و مواضع خود را مستحكم كردند اما عبیدا… كه كار قتل امام حسین (ع) و یارانش را در كربلا به پایان رسانید مجددا یك سپاه سه هزار نفری به فرماندهی سعید بن اسلم الكلابی را مامور نمود و به شهر آسك فرستاد و مرداس بن حدیر حنضلی و یارانش را در حال نماز كشتند.

شهر آسك و جنگ خوارج در دوران اسلامی

شاعر عرب بنام عیسی بن فاتك در خصوص این واقعه شعری سروده است كه :
« الفی مومن فی مازعمتم و یقتلهم با آسك اربعونا »
در كتاب حدود العالم نیز آمده است كه:( ( در شهر آسك حرب ارزقیان آنجا بوده است اندر قدیم )).

آتشفشان شهر آسك

درروزگاران پیشین شهر آسك بخاطر داشتن آتشفشان نیز معروف بوده است و اكثر مورخین و بعضی از جغرافی نویسان در این مورد اظهار نظر نموده اند. آتشفشان آسك در پنج كیلومتری شهر امیدیه در كنارجاده امیدیه به آغاجاری واقع شده است و هم اكنون به كوه سوخته معروف است .
اصطخری در مورد آتشفشان آسك می نویسد: خوزستان را در نزدیك سر حدات فارس كوهی است كه پیوسته آتش از آن شعله می كشد ودر شب آتش آن دیده می شود ودرروز دود آن
صاحب فارسنامه ناصری می نویسد : در اواخر ناحیه زیدون و بر تل بلندی در میانه تلهای بلندو كوتاه قبری و گنبدی است كه آنرازاهدسوخته گویند ودر نزدیكی آن گنبد چندین شكاف در زمین است وهمیشه دودی كه بوی گوگرد دهد از آن شكافها بیرون می آید و در شبها روشنائی دهد اعراب آنجا ر ا(زویهد) یعنی زاهد كوچك گویند و در واقع زهیت به زبان زرتشتی به معنی جهنم است .
لازم به توضیح است كه آتشفشان باستانی شهر آسك در نزدیكی روستای خیط زبید و كارخانه آسفالت امیدیه جای بسیار دیدنی است و قبل از ورود اسلام به ایران مردم شهر آسك زرتشتی بوده و در روزهای خاص به كنار این آتشفشان می آمدند ودر فضای باز كه عادت زرتشتیان است به عبادت می پرداختند . گواه این موضوع دو مناره بیضی شكل است كه در دو طرف كوه سوخته موجود است كه یكی از مناره ها كاملا تخریب شده و دومی آثاری از آن پیداست و اطراف این مناره ها نیز مملو از آجر و سفال و كوزه شكسته است .
مسعودی در حدود العالم ص ۱۳۷ نیز مینویسد بلاد آسك كه مابین فارس و خوزستان است آتشفشانی وجود دارد كه آتش آن در شب از بیست فرسخی دیده می شود و آن در ممالك اسلام مشهور است و آتشفشان به معنی چشمه آتشی است كه از زمین بیرون می آید و از سخن این مورخ معلوم می شود آتشفشان شهر آسك در ذشته شعله ور بوده و اكنون نیز فعال است اما جز اندك دود و روشنائی مختصر و بوی گوگرد از آن چیز دیگری به مشام نمیرسد.

شهر آسك و جنگ خوارج در دوران اسلامی1

سابقه تاریخی شهر آسك

سابقه تاریخی شهر آسك را می توان به دو دوره تقسیم كرد:
۱-دوران قبل از ورود اسلام به ایران: دوران اشكانی و ساسانی
۲-دوران بعد از وروداسلام به ایران: كه مردم شهر آسك قبول اسلام نمودند
نژاد- دین –خط و زبان-و عوامل ویرانی شهر آسك
نژاد مردم آسك بنا به شواهد تاریخی و مدار ك مستند و گواه مورخین “از منطقه كهگیلویه تا نزدیكهای شهر شوش دانیال محل سكونت مردمانی بود كه آنها را اوكسیان می گفتند كه در قرون بعد به لر موسوم گشتند
دین مردم آسك زرتشتی و به زبان پهلوی تكلم وبه خط پهلوی می نوشتن
چنانچه ابن مهلهل در قبل آورده بود كه:
در بقعه ای كه قباد ساسانی در شهر آسك بنا كرده بود”بر درب غربی آن كتابتی بر سنگ به زبان پهلوی بر روی آن حك شده بود
به گواه تاریخ عوامل متعددی در ویرانی شهر آسك نقش داشته است ازجمله :
وجود زلزله های متعدد-مهاجرتهای ایلی ودرگیریهای محلی-هجوم اقوام مختلف و طمع به اراضی و زمینهای مستعد (چون شهر از یك طرف به كوه و از طرف دیگر تا مجاورت دریا و نزدیكهای هندیجان فعلی منتهی می شد)

آثار بجا مانده از شهر آسك

آتشفشان شهر آسك (كوه سوخته فعلی)
تپه های در دهستان آسیاب بنام(برد كار گه) كه كارگه مخفف كارگاه و نشان میدهد كه شهر یكی شهر صنعتی بوده است و گواه موضوع هم وجود “شبه استخر و حوض هائی است كه هنوز موجود است و همچنین وجود قطعات سفال و كوزه شكسته هائی است كه سراسر تپه ها را پوشانده است
وجودتپه هائی در روستای گرگری سفلی بنام (تل میلك) كه شبیه تپه های دهستان آسیا ب مملو از سفال و كوزه شكسته مربوط به دوره های عیلامی-اشكانی و ساسانی است
وجود تپه های باستانی دیگری در بین روستاهای گر گری سفلی و روستای قلندری بنام (تپه های سفید) كه در اینجا نیز پی ساختمانهای قدیمی و مملو از كوزه شكسته می باشد
وجود چشمه های آب شور در نزدیكی روستای سور مقداد(كه در كتاب مرات البلدان دروصف آسك آمده بودكه آسك آب و نخل فراوان دارد و در حوالی این شهر در دشت چشمه ای است پر آب كه آبش بد است )
وجود دره ای در اطراف آسیاب بنام (دره میخ) كه اطراف این دره آثاری از قبور گذشته وجود دارد (و احتمال دارد همان محلی كه مورخین از آن یاد كرده باشند و ابن مهلهل از آن دیدن كرده و گفته است كه :
“در آنجا ایوانی است عالی ـو میان ایوان و چشمه گنبدی است كه قباد پدر انوشیروان بنا نهاده كه ارتفاع اش بیش از صد ذراع است)همین محل باشد
۷-وجود تپه ای دیگر كه در محلی بنام(تل خكشتری)معروف است و در آسیاب وجود دارد و از آثار آن پیداست كه قبلا عمارت و یا ساختمان مهمی بود و بعد ها به آتش كشیده شده است- بر روی این تپه نیز سفال و كوزه شكسته دیده می شود.

منبع: سیری درایران





لینک منبع

جاذبه های گردشگری استان کردستان+ تصاویر



اتاق خبر ۲۴

 شهر سنندج به علت وضعیت خاص توپوگرافی یکی از شهرهای زیبای ایران است به‌طوری‌که پیرامون این شهر از کوه‌های زیبا و بلند و داخل شهر به صورت تپه ماهور از تپه‌های متعددی تشکیل شده است و برفراز هر تپه‌ای منظره‌ای زیبا از شهر نمایان است، شماری از این تپه‌ها مانند توس‌نوذر، تپه‌روسی، تپه شرف‌الملک و .. به لحاظ تاریخی و مذهبی با اهمیت هستند.

جاذبه های گردشگری استان کردستان
 
منطقه‌ی کردستان، بر اساس گفته‌های کارشناسان گردشگری استان کردستان و به‌ویژه شهر سنندج با توجه به وضعیت جغرافیایی و طبیعت سرشار از زیبایی توانایی تبدیل شدن به یکی از قطب‌های گردشگری کشور را دارد.
کوه زیبای آبیدر و کوه کوچکه‌رش(سنگ سیاه) در دو طرف شهر، زیبایی خاصی به این شهر داده‌اند، هم‌چنین جاری بودن رودخانه قشلاق در حاشیه‌ی شرقی شهر بر زیبائی هر چه بیشتر شهر افزوده است، از این‌رو به گردشگران و مسافران نوروزی می‌گوییم دیدنی‌های سنندج را در طول سفرهای نوروزی خود از یاد نبرید.
 
*موقعیت جغرافیایی سنندج
شهر سنندج مرکز استان کردستان در فاصله‌ی ۵۱۲ کیلومتری جنوب غربی تهران قرار گرفته و ارتفاع این شهر از سطح دریا یک هزار و ۴۸۰ متر است.
شهر سنندج در سال ۱۰۴۶ه‍.ق در زمان حکومت سلسله‌ی صفویه و در دوران شاه صفی و توسط سلیمان خان اردلان بنا نهاده شد، نام سنندج معرب «سنه‌دژ» است، که هم‌اکنون نیز مردم مناطق کردنشین، سنندج را سنه می‌نامند، «سنه‌» در فرهنگ لغات اوستایی به معنای شاهین و عقاب است هرچند که در مورد واژة سنه تعاریف دیگری نیز وجود دارد.
سنندج به علت مرکزیت در گذشته، دارای مساجد، ابنیه و عمارات و بازار قدیمی است، که هم‌اکنون بیشترین تعداد جاذبه‌های این شهر را تشکیل می‌دهد.
جاذبه های گردشگری استان کردستان 1

 

*مسجد جامع سنندج
این مسجد در ضلع شمالی خیابان امام خمینی(ره) قرار گرفته است. براساس مدارک موجود، زمان احداث مسجد مربوط به دوره‌ی قاجار بوده و به دستور امان‌الله خان والی کردستان در سال ۱۲۲۸ هجری قمری ساخته شده است.
این مسجد دو ایوانی است با یک حیاط مرکزی که در پیرامون آن ۱۲ حجره برای طلاب علوم دینی ساخته شده است.
مسجد، شبستانی بزرگ با ۲۴ ستون دارد و اطراف شبستان و سر ستون‌ها با آیات کلام‌الله مجید مزین شده است.
برای تزیین دیوارهای مسجد از کاشی‌های هفت‌رنگ استفاده شده و در ازاره‌های آن سنگ مرمر به کار رفته است.
 
*مجموعه پارک تفریحی آبیدر
این مجموعه در غرب سنندج و در انتهای خیابان آبیدر قرار دارد. شهر سنندج از فراز این پارک چشم‌انداز بسیار زیبایی دارد. چندین باغ و چشمه‌ی طبیعی در این پارک وجود دارد، یکی از بزرگ‌ترین باغ‌های این مجموعه باغ امیریه است و بزرگ‌ترین سینمای روباز (تابستانی) کشور و خاورمیانه در این باغ جا گرفته است. این مجموعه از قدیم‌الایام تفریح‌گاه مردم سنندج بوده و کوه آبیدر، محبوبیت خاصی در میان مردم دارد.
 
*بازار سنندج
این بازار در دو طرف خیابان انقلاب قرار گرفته و در سال ۱۰۴۶ه‍.ق هم‌زمان با مرکزیت یافتن شهر سنندج به عنوان مرکز حکومت اردلان‌ها ساخته شده است. پلان این بازار به صورت مستطیل بزرگی است که بر اثر خیابان‌کشی دوران حکومت پهلوی به دو بخش تقسیم شده و بخش شمالی آن بازار سنندجی و بخش جنوبی آن بازار آصف نام گرفته است. با وجود مراکز خرید جدید، این بازار هم‌چنان موقعیت و ارزش خود را به لحاظ تجاری حفظ کرده است.
 
*خانه کرد(عمارت آصف)
خانه کرد، موزه‌ی مردم‌شناسی مناطق کردنشین و بزرگترین موزه‌ی مردم‌شناسی مربوط به یک قوم در کشور ایران است، که در خیابان امام خمینی(ره) شهر سنندج واقع شده است. این موزه در عمارت آصف دایر شده و این عمارت یکی از بزرگترین عمارت‌های اعیانی شهر سنندج است، که ارزش‌های ویژه‌ی معماری به لحاظ آجرکاری و گچ‌بری و اروسی‌سازی دارد و حمام آن زیباترین حمام خصوصی بین حمام‌های سنندج است. بنای اولیه این عمارت مربوط به دوره‌ی صفویه بوده و در دوره‌های قاجار و پهلوی تکمیل‌تر شده است.
 
جاذبه های گردشگری استان کردستان 2

 

*موزه‌ی سنندج
این موزه در خیابان امام، کوچه حبیبی و در بخش بیرونی عمارت ملا لطف‌الله شیخ‌الاسلام (که امروزه به خانه سالار سعید مشهور است) قرار دارد و در آن آثار و اشیاء تاریخی کشف شده از استان و دیگر نقاط ایران به نمایش گذاشته شده است. اروسی موزه‌ی سنندج یکی از نمونه‌های بی‌نظیر هنر اروسی‌سازی و کار استادکاران سنندجی است. عمارت ملا لطف‌الله از بناهای باقی‌مانده دوره‌ی قاجار است.
 
*چهار باغ و عمارت خسروآباد
یکی از زیباترین چهار باغ‌هایی که در ایران پس از چهار باغ اصفهان ساخته شد، چهار باغ سنندج در شمال بازار بود، این چهار باغ در دوره قاجار به محله‌ی مسکونی چهار باغ تبدیل شد البته تاثیر سبک معماری اصفهان در دوره‌ی زندیه و قاجاریه هم تداوم یافت و چهار باغ و عمارت خسروآباد که یکی از چهار باغ‌های زیبای ایران است، در جنوب غرب سنندج ساخته شد که اکنون عمارت خسروآباد و بخشی از چهار باغ آن باقی‌مانده‌ است. این عمارت در بلوار خسروآباد (شبلی) قرار دارد. عمارت در نوع خود بی‌نظیر بوده و سال‌ها مرکز حکومت حکام اردلان به ویژه خسروخان بوده است. مجموعه‌ی عمارت و باغ آن افزون بر دو بخش اصلی یعنی قصر سلطنتی با ورودی ستون‌دار در بخش غربی و ساختمان‌های شرقی با غلام گردش‌ها و ایوان ستون‌دار مشرف بر صحن عمارت و فضای بیرونی بنا دارای فضاهای دیگری چون حمام، اتاق قاپ‌چیان و خدمت‌کاران است. تزیینات معماری این بنا شامل گچ‌بری، آجرکاری، اروسی‌های زیبا و حوض چلیپا شکل داخل عمارت است.
 
*عمارت وکیل
این مجموعه بزرگ در خیابان کشاورز واقع شده است و شامل سه حیاط با عمارت‌های مربوطه و یک حمام خصوصی در داخل مجموعه و یک حمام عمومی در خارج آن است. بخش اصلی عمارت وکیل در دوران زندیه ساخته شده و بخش‌های دیگران متعلق به دوره‌های قاجار است.
مجموعه، دارای تزییناتی چون آجرکاری‌های زیبا و اروسی‌های پرکار است و حیاط مرکزی دارای سقف شیروانی با طرح کلاه‌فرنگی است.
 
*عمارت مشیر دیوان
این عمارت در خیابان شهدا قرار دارد و شامل هفت حیاط با فضاهای مرتبط است و یک حمام خصوصی در داخل مجموعه دارد. هریک از حیاط‌ها نیز آبنما دارند. عمارت توسط میرزا یوسف مشیردیوان در دوره‌ی قاجار ساخته شده است و زیباترین ایوان با طرح کلاه‌فرنگ در سنندج متعلق به این بنا است. در این عمارت نیز از اروسی‌های پرکار، تزیینات آجری، کاربندی‌ها و گچ‌بری برای تزیین استفاده شده است.
 
*حمام خان
این حمام در ضلع شمالی بازار قدیمی سنندج در خیابان انقلاب واقع است. تزیینات آهک‌بری داخل حمام و نقوش موجود بر روی دیوار آن در نوع خود بی‌نظیر و جالب است. حمام در سال ۱۲۲۰ هجری قمری به دستور امان‌الله خان اردلان ساخته شده و بین حمام‌های باقی‌مانده از گذشته بزرگترین و زیباترین حمام شهر است.
 
*امام‌زاده هاجر خاتون
این امام‌زاده در خیابان صلاح‌الدین ایوبی در محله‌ی قدیمی سرتپوله واقع است. براساس روایات موجود این امام‌زاده شریفه، خواهر امام رضا(ع) است که در سفر آن بزرگوار به خراسان، در کردستان رحلت کرده و در این مکان به خاک سپرده شده است. در مجاور این امامزاده، مسجد و آرامگاه مشایخ و بزرگان سنندج نیز قرار دارد.
 
*امام‌زاده پیرعمر
این امام‌زاده در ضلع جنوبی خیابان امام خمینی واقع شده و تاریخ ساخت آن ۱۰۴۶ه‍.ق است. امامزاده پیرعمر را پسر بلافصل حضرت علی(ع) می‌دانند. بنای آرامگاه شامل تزیینات آجری، گچبری و اروسی‌های زیبا است.
 
*امام‌زاده پیرمحمد
این بقعه در میدان نبوت سنندج بر بالای تپه‌ای که قبرستان قدیمی شهر واقع شده است قرار دارد. این بنا محل دفن امام‌زاده محمد بن یحیی مشهور به پیرمحمد است.
 
*قرآن نگل
در ۶۵ کیلومتری غرب سنندج در مسیر جاده‌ی سنندج – مریوان، در داخل مسجد روستای نگل، قرآنی خطی از دوران گذشته وجود دارد که بنا به اعتقادات مردم یکی از چهار قرآن خطی است که در زمان خلیفه‌ی سوم به رشته‌ی تحریر درآمده و به چهار اقلیم دنیا فرستاده شده است. قطع قرآن رحلی بزرگ، جلد آن چرمی و صفحات کاغذی ضخیم آن به علت تشابهی که با پوست دارد بین مردم به پوست آهو شهرت یافته است. خط قرآن کوفی و دارای نقطه و اعراب و در قسمتی از شماره‌ی آیات طلاکاری شده و مزین به نقوش گیاهی است. تاریخ تحریر قرآن با توجه به شیوه خط و تزیینات مربوط به اواخر قرن چهارم هجری است. این قرآن در بین مردم جایگاه والایی داشته و همه روزه عده کثیری از نقاط دوردست برای زیارت آن به این روستا می‌آیند.
 
*دریاچه‌ی سد قشلاق

در فاصله‌ی ۲۰ کیلومتری شمال سنندج در مسیر جاده‌ی سقز به روی رودخانه قشلاق، سد مخزنی قشلاق احداث شده است.

دریاچه پشت این سد ۱۱ کیلومتر طول دارد و وسعتی معادل ۹۳۴ هکتار را در بر می‌گیرد این دریاچه محل مناسبی برای ورزش‌های آبی است و جزو جاذبه‌های طبیعی سنندج بشمار می‌رود.
 
*قلل مرتفع
به علت کوهستانی بودن منطقه و امنیت حاکم بر آنها هر سال تعداد بسیاری از کوهنوردان به قلل مرتفع و مشهور سنندج صعود می‌کنند.
مهم‌ترین قلل این شهرستان عبارتند از آبیدر، سلطان سراج‌الدین، آوالان در جنوب سنندج، شاه‌نشین در ژاوه‌رود، کوه کوچک سارد و کوه چره‌لان در جنوب غربی سنندج.
 
شیرینی و سوغات

کردستان نیز همانند سایر مناطق کشور دارای شیرینی‌های خاص و سایر خوراکی‌هایی که مجموعاً سوغات استان را تشکیل می‌دهند. مهم‌ترین شیرینی که خاص شهر سنندج است، شیرینی کنجد می‌باشد. این شیرینی در دو نوع شکری و گزانگبین(کنجی گزو) در محل‌های فروش عرضه می‌شود. از دیگر شیرینی‌ها می‌توان به نان برنجی، بادام سوخته و نوعی باسلوق اشاره کرد که معمولاً توسط گردشگران به عنوان سوغاتی خریده می‌شود. مرکز خرید شیرینی و سوغات استان در شهر سنندج عمدتاً در خیابان فردوسی روبروی سینما بهمن قرار گرفته است.

 
صنایع‌دستی
صنایع‌دستی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی و به عنوان نمادی از نوع زندگی و فرهنگی یک جامعه همواره مورد توجه گردشگران معمولاً بخش پایانی سفر گردشگران است. خوشبختانه به علت ویژگی زندگی سنتی در بسیاری از نقاط استان کردستان و عدم استیلای بخش صنعتی، هنوز صنایع‌دستی استان به لحاظ کیفیت و گستردگی در سطح کشور مطرح بوده، به‌گونه‌ای که فرش و گلیم کردستان به همراه محصولات نازک‌کاری چوب مانند تخته‌نرد و شطرنج شهرت جهانی یافته است. بیشتر مسافران و گردشگرانی که به کردستان سفر می‌کنند، حتماً از محصولات نازک‌کاری و فرش و گلیم کردستان خرید می‌کنند.
*قالی و گلیم: استفاده از رنگ گیاهی، خامه‌ی طبیعی، ترکیب نقش و اصالت طرح، سبب برتری کیفیت قالی و گلیم استان کردستان شده است.
شهر سنندج و بیجار مهم‌ترین مراکز تولید گلیم و قالی هستند، به‌طوری‌که شهرت جهانی فرش سنندج و اعتبار آن میان بازار جهانی سبب شده، که در دایره‌المعارف بریتانیکا که از معتبرترین دایره‌المعارف‌های بین‌المللی است، واژه‌ی «سنه» یا همان سنندج را به نام نوعی قالی معروف ترجمه کرده‌اند.
*محصولات نازک‌کاری: کردستان مهم‌ترین استان کشور به لحاظ تولید محصولات نازک‌کاری است.
 
هنر نازک‌کاری ترکیب قطعات بسیار کوچک از انواع چوب‌های پرداخت‌شده‌ طبیعی است، که با ظرافت خاصی در کنار هم قرار گرفته و سبب به وجود آمدن آثار بسیار ظریف چوبی همانند تخته‌نرد، قلمدان و سایر محصولات می‌شود، علاوه بر نازک‌کاری، اروسی‌سازی، منبت و معرق سنندج نیز از شهرت و اعتبار برخوردار است. براساس این گزارش، آثار نفیس نازک‌کاری زنده‌یاد دکتر علی‌اکبر بهزادیان هم‌اکنون در موزه‌ی مردم‌شناسی خانه‌ی کرد سنندج نگهداری و مورد بازدید گردشگران قرار می‌گیرد.
 
*کلاش: در مناطق کردنشین نوعی گیوه به نام «کلاش» تولید می‌شود، که هماهنگی زیبا و قابل توجهی با لباس کردی دارد. رویه‌ی این کفش از نخ پنبه‌ای بافته و زیره‌ی آن از پارچه‌ی فشرده شده است، از همین‌رو کلاش کفشی سبک، نرم، قابل انعطاف و متناسب با محیط کوهستانی است. تولید کلاش در اصل مختص به اورامان بوده اما اکنون نه تنها در تمام شهرهای استان تولید می‌شود، بلکه به سوی تولید کلاش ضدآب نیز به پیش می‌رود.
 
*ساخت ابزار و آلات موسیقی
پیشرفت ساخت صنایع‌دستی چوبی به علت وجود چوب درختان جنگلی مرغوب و استعداد فراوان در زمینه‌ی تعلیم و یادگیری موسیقی سبب تبدیل شدن استان کردستان به یکی از مناطق عرضه‌ی وسایل موسیقی به ویژه موسیقی سنتی شده، ساخت دف، دیوان، تار، سه‌تار، ویلن، قانون و سنتور از نمونه بارز این وسایل است.
زرگری سنتی، سفالگری، ساخت مصنوعات چرمی و خراطی نیز از صنایع‌دستی این استان است و مرکز خرید محصولات صنایع‌دستی استان در شهر سنندج عمدتاً در خیابان شهدای جنوبی جنب پارک شهدا قرار گرفته است. 





لینک منبع

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز - سئو و بهینه سازی : نکا موزیک